Pieter Talks : HR 220? Lap, mijn Garmin heeft het begeven.

Hart

Twee jaar geleden stond ik voor de eerste maal aan de start in de Hageland Powertriatlon. Dit jaar zou ik mijn finishtijd van toen flink gaan verbeteren; de vorm was er, de goesting ook.

Na een geslaagde zwembeurt in de plas van Rotselaar, was het tijd om mijn tanden stuk te bijten in de heuvels rondom Aarschot. Ongeveer halfweg het fietsparcours, op het moment dat ik nog wat suikers bijtank, voel ik mijn hart even in mijn keel kloppen. De belangrijkste spier in mijn lichaam gaat tekeer aan 220 slagen per minuut. Althans, dat probeert mijn Garmin mij wijs te maken. Flauwerik. Ik voel me goed! Geen pijn, geen last van de warmte, relatief frisse benen. Veel zorgen maak ik me op dat moment dus niet en ik besluit voort te stoempen.

Tijdens de laatste van drie plaatselijke fietsronden voel ik mijn benen wel wat leeglopen. Mijn Garmin meent nog steeds een hartslag van rond de 195 te meten. De wissel, die zou wel oplossing bieden! Eindelijk het lichaam rechten, de longen opentrekken… Helaas. Na de laatste 10 kilometer vierkant te hebben getrapt, begin ik nu ook vierkant te lopen. (Kan dat eigenlijk wel, vierkant lopen? U begrijpt me: het liep voor gene meter.) Wanneer ik vervolgens de eerste helling maar moeizaam verteer, twijfel ik voor de eerste keer om de strijd te staken.

Al wandelend meet ik zelf een pols van 190; Basta! Ik ben er klaar mee. Geen gemakkelijke beslissing nochtans, zo’n DNF. Toegegeven, in hindsight was dat de vanzelfsprekende optie. Op het moment zelf daarentegen, dan spreekt de atleet. En die moet daar absoluut niet van weten, maar dat moet ik jullie natuurlijk niet uitleggen.

Mijn vriendin, bezorgd, stelt voor om ‘toch maar naar spoed te gaan’. Ik neem haar wijze raad aan, tegen de normale gang van zaken in. Misschien is er op dat moment toch iets mis met mij?

De pitstop op spoed, zoals ik die in gedachte had, werd uiteindelijk een all-in meerdaagse. (Het zwembad heb ik wel nooit gevonden.) Omwille van het hoge gehalte aan hartenzymen in mijn bloed, beslist de cardioloog in AZ Diest om mij enkele nachten daar te houden. Voor verder onderzoek. 72 uur en enkele analyses later (RX thorax, echocardiogram, elektrocardiogram, CT hart, inspanningsproef, bloednamen, …) besluiten ze om mij te ontslaan. Misschien dat een MRI en/of elektrofysiologisch onderzoek (EFO) wel iets aan het licht zou brengen. Want voorlopig was het tasten in het duister.

Toen ook de MRI aangaf dat mijn hartspier gezond is, worstelde ik met een dubbel gevoel. Opluchting enerzijds, want mijn gezondheid is niet in gevaar. Een groeiende onrust anderzijds, want mijn job zou wel eens in het gedrang kunnen komen zolang er geen diagnose kwam.

Die kwam er dan wel een week later dankzij de EFO (een beperkt invasieve ingreep van het hart via de lies).

Atrio-ventriculaire nodale re-entry tachycardie luidt de diagnose. Een gedrocht van een naam. Zeker voor een goedaardige en gemakkelijk te behandelen aandoening. Die behandeling volgt al binnen enkele weken. Mijn opluchting is op dit moment dus groot: (1) absoluut geen gevaar voor mijn algemene gezondheid, (2) geen gevolgen voor de uitoefening van mijn job en  (3) geen beperkingen om verder competitief aan triatlon te kunnen doen.

De volgorde waarin ik deze drie vermeld, beste lezer, is heel bewust.

Want het is en blijft een hobby.

Dat neemt niet weg dat ik er wel al naar uitkijk om begin september terug in jullie wiel te kruipen ;-)

Jolien Talks : Team TTL in Relay aan IM Maastricht

38726862_1114771875341862_9062763684736008192_n

 

Na vorig jaar deelgenomen te hebben met een team, als zwemmer, aan Ironman Maastricht moest ik dat jaar niet lang twijfelen als terug de vraag werd gesteld om deel te nemen. Met dank aan TTL voor deze starplaatsen!

Omdat ik dit jaar mij wou focussen op een nieuw doel, besloot ik als fietser mee te doen. Vermits mijn ervaring als fietser nog vrij miniem was en ik nog nooit in de buurt van 180km was geweest beloofde dit een hele uitdaging te worden. Training stelselmatig opgebouwd en na enkel trainingen boven de 180km, had ik het gevoel dat ik er klaar voor was.

Zondag 05/08/2018

’s morgen om 8u ging Henny het water in. Na een vlotte, non wetsuit swim, zag ik hem als een van de eerste relay zwemmers aan komen lopen. Fiets op en we waren vertrokken. Eerste 10km was het even moeilijk om mijn ritme te vinden, maar hier voorbij voelde alles heel goed en beloofde het een leuke dag te worden.

Echter toen ik op km 40 een reep probeerde te eten, kreeg ik deze niet binnen. Onmiddellijk misselijk gevoel. Dan maar een gelletje in mijn drinkbus gedaan en deze proberen op te drinken. Helaas is dit misselijk gevoel over gegaan in steken in mijn maag die alleen maar erger werden. Dit gevoel is niet overgegaan tijdens de wedstrijd en heb niets meer kunnen binnenhouden.

Het waren zeer zware 140km. Ben blijven doorfietsen omdat het niet eerlijk zou zijn tegenover Theo als hij niet aan zijn marathon mocht starten. Na de tweede ronde volledig te zijn stil gevallen op de fiets, heb ik het geluk gehad dat supporters mij er hebben doorgeholpen. Waarvoor dank! De laatste 50km heb ik nog alles gegeven wat er in zat, mijn doel was onder de 6 uur fietsen en wou ik deze halen moest ik een tandje bij steken. Uiteindelijk over de meet gekomen in 6u0m1s (had ik dit geweten had ik wel 2 seconden sneller gefietst).

Aangekomen in de wisselzone was het even zoeken naar Theo, uiteindelijk hem gevonden op een bankje en zijn marathon kon beginnen. Groot was onze verbazing toen hij binnen kwam rond de 4u, ondanks zijn mindere voorbereiding.

Als team mogen we blij zijn met onze prestatie, we hebben alles gegeven wat we hadden. Echter hoop ik er de volgende keer iets meer van te kunnen genieten!

Jolien Goyens

Jan Talks : Ironman Maastricht

IMG-20180805-WA0021

Zes weken na IM Nice stond ik opnieuw aan de start van een Ironman in Maastricht.

No wetsuit swim en daar was ik best blij mee.  Gestart samen met Ruud De Rybel van MD Veldeman die ik ken van de cursus initiator triatlon.  Ik kan wonderwel goed mee in zijn voeten en na 1u03m52s staan we weer op het droge.

Traditioneel doe ik een ‘Castro’ wissel.  Dit betekent heel op’t gemak en zeker niets vergeten.

Fietske op en weg voor 2 zware rondjes door Nederlands en Belgisch Limburg.  Jammer genoeg veel last van lage rugpijn waardoor ik niet steeds in de aero houding kon blijven maar het had geen negatief effect op de benen.  Gewoon vervelend maar doorbijten dus.  Met al die korte klimmetjes is het parcours zeker niet te onderschatten en de wind was soms vriend maar soms ook niet.

T2 binnengekomen en ik ging eens wat sneller wisselen.  Rap weg maar geen gellekes bij…  Na afloop bleek dat ze gewoon nog in de T2 zak zaten… Toch maar voor de ‘Castro’ wissel kiezen volgende keer.

Ik begin de marathon tegen 4’30 maar weet dat ik dat nog nooit heb volgehouden maar het voelt niet slecht.  Tot km 20 kan ik het tempo vrij strak houden maar dan wordt het zwaar.  Alles kraakt en doet pijn maar ik kan blijven lopen en haal er meer in dan dat ik word ingehaald.  Onze Ismael komt ondertussen wel langs mij door gevlogen.  Amai wat een prestatie.  Laatste keer de St Pietersberg moet ik stappen.  Boven terug lopen/strompelen.  Net voor ik Maastricht terug binnenloop 50m ‘tactisch’ gewandeld.  Tussen het volk wil ik niet het risico nemen om daar te moeten wandelen… 😉

Nog een keer langs onze bevoorradingspost waar de aanmoedigingen echt deugd gedaan hebben.

Dan door het centrum naat de finish.  Wel een hele mooie aankomst.

Steendood maar content met 10u03m52s.

Heel erg bedankt aan de hele club voor de steun en merci aan Raf om mijn persoonlijke bevoorrader te zijn.

Next Ironman… Voorlopig alle opties open…

 

Note editor : op onze “Hall of Fame” staan alle IM-distance triatlons die TTL-ers gedaan hebben … kan interessant zijn

Erwin Analyses … Ironman Hamburg

Ironman Hamburg … Erwin maakt een analyse

Hier een inkijk van hoe het er achter de schermen aan toe gaat inzake trainingsadvies … Dit is wel een uitzonderlijk goed voorbeeld van trainingsfeedback geven, dit doen (kunnen) niet alle atleten. Vandaar dat ik het graag eens deel (met toestemming van de atleet).

Dag Trainer,

Even terugkoppelen over afgelopen zondag, Ironman Hamburg

Wedstrijdverloop :

  • Stond na een goede taper en de wetenschap dat er niet gezwommen moest worden, relax en uitgerust aan de start.
  • 6 km loop aan 26 min54 s (4min 29/km) met AHF van 134 (dus  Z3)
  • 6de positie in leeftijdsgroep
  • 178 km fietsen : 5u07 min -34,7km/h – AP 193 – NP 199 – TSS 276 – AHF 125
  • 10de positie bij binnenkomen T2 – 14de positie bij buitengaan T2.
  • Fietsparkoers was idd vlak maar toch 360 hm met telkens 45 km wind op kop.
  • Heel gelijkmatig gefietst. Eerste helft in 2u30min. Tweede helft wat meer wind (of al wat moeJ)
  • Na 165 km duidelijke dip met start van pijnlijke zijkanten li en rechterbeen.
  • In T2 was dit zo pijnlijk dat ik niet kon lopen met wielerschoenen.
  • Inname van gels, drinken en zouttabletten was ok.
  • T2 : tijd genomen om alles wat op een rijtje te zetten (7min) wat zag op dat moment niet in hoe ik nog zou kunnen lopen
  • Run : 4u50min
  • Lopen bleek dan toch nog behoorlijk te gaan. De pijn aan de zijkanten van de benen nam toch wel af.
  • Gestart tegen 5min20-30/km. Na 2 u 2 ronden voltooid en 21 km voorbij.
  • Dan gewandeld en in ronde 3 – 3,5 km gelopen tegen 5min25 (tussen 28-31 km)
  • Verder gewandeld en gelopen vanaf km 39,5. Hier haalde ik een gemiddelde van 4min25.
  • Aankomst 10u36min – 30ste positie leeftijdsgroep.

Analyse

Ik zag deze Ironman eerder als een tussenstap naar het WK in Zuid Afrika (en verplichting voor Kona kwalificatie). De maanden na Kraichgau zat de focus op Zuid Afrika. Als voorbereiding op WK 70.3 was dit echter erg positief wat betreft fietsen en ook lopen (althans deel 1).

De fietstrainingen en voorbereiding die ik deed hebben duidelijk gerendeerd (4 u aan 33 km/h langs kanaal met soms lange stukken wind tegen). Maar ben hierbij nooit langer gegaan dan 140 km wat dus wel te merken was op het einde van het fietsgedeelte. Dit was wel mijn beste fietstijd ooit en er is het potentieel om op zulk een parkoers onder de 5 u te gaan. Ondanks de eerder lage TSS (276) en gelijkmatig fietsen (VI 1,03) ging het lopen toch niet vlot.

Zelf heb ik de volgende observaties:

  • Nog beter/sterker fietsen blijft voor mij de sleutel eerder dan lange looptrainingen.  Vorig jaar had ik 4×30 km getraind en het effect op het lopen was nihil. Dit jaar niet meer dan 21 km per keer gelopen
  • Ik had behoudender kunnen fietsen.
  • Door werk en familie zijn de koppeltrainingen (4 u fietsen met 1u30 lopen) er niet uitgekomen. We weten dus nog niet wat het effect hiervan is. Zeker opnieuw proberen volgend jaar.
  • De marathon zelf (zeker de voeding) is chaotisch en ik slaag er niet in mijn voedingsplan te volgen.
  • Denk ook dat er een belangrijk psychologisch effect is : ik wandel te lang en zou sneller opnieuw moeten lopen. Ben nog in staat op het einde 3 km tegen 4min25/km te lopen.

Dus heel wat stof tot nadenken.

Kunnen we volgende week kunnen samen zitten om de laatste rechte lijn voor Zuid Afrika te bepalen?

Sportieve groeten

Erwin

TTL-Girlpower in Kinrooi

37948203_1031926023598938_433805320532262912_n

 

Mario talks : Girlpower op zijn best in Kinrooi

Veel te warm – en nog meer last van die dekselse wind – daar in het noorden van Limburg  … maar toch deden we ons best om onze buren van TMnK te ondersteunen in hun prachtige organisatie van de Steengoed Maastriatlon.

In de sprinttriatlon verschenen Mattias en Laurien aan de start. Beiden presteerden erg sterk en voor Laurien zat er zelfs een mooie overwinning in. Ze is deze zomer weer helemaal op dreef en groeit zo stilaan terug naar haar beste niveau. Good job!

In de kwart iets meer TTL-volk, nl Maarten, Mark, Kristof, Bart en Alizée. Zowel het zwemmen als fietsen was pittig door de eerder vermelde wind. Het lopen werd dan weer zeer warm … Iedere deelnemer moest even diep in zijn krachtenarsenaal graven om de opdracht tot een goed einde te brengen. Ook hier trok een TTL-dame de eindoverwinning naar haar toe. Haar allereerste zege! Proficiat, Alizée! Blijf zo verder trainen en er volgen nog overwinningen.

Ook onze Master Erwin presteerde gisteren weer sterk. Hij wist  @IronmanHamburg weer het beste uit zichzelf te halen. Alweer een stap dichter in het Legacy Program. Knap gedaan!

Op nu naar Ironman Maastricht … waar we gaan “volunteren”, teams inzetten in de Relay en onze strekhouders Jan en Ismaël inzetten.

 

Merel Talks : Kempischkanaalzwemmen

Merel Talks : Kanaalzwemmen in Geel

 

 

zwemmen-1

 

24/06/2018: Deze ochtend om 11 uur stonden een aantal van de jeugleden weer klaar aan de start van de openwaterswim in Geel om de examenstress weg te zwemmen, net zoals vorig jaar. Alleen gingen we vandaag een afstand van 3800 meter afleggen, wel een heel stuk verder dan vorige keer. Samen met Yente, Sebastiaan, Mattias en Julian ben ik begonnen aan deze uitdaging. Het was voor ons allemaal de eerste keer dat we zo’n lange afstand zwommen op een wedstrijd. We wisten dus niet goed wat te verwachten. Stress had ik niet echt, omdat het voor mij eerder ging om het vlot uit te doen en niet om de plaats die ik zou behalen.

Bij de start moest ik er vooral voor zorgen dat ik snel weg was. Eens dat ik weg was kon ik mijn tempo zoeken. Mijn watergevoel was vandaag best goed en ik heb vooral geprobeerd om lange slagen te blijven maken. Alles verliep soepel : mijn pak schuurde niet aan mijn nek, er kwam geen water in mijn zwembril en mijn badmuts bleef goed op zijn plek zitten. Vanaf het keerpunt (waar blijkbaar ook bevoorrading was, die ik duidelijk gemist heb) begon ik het echt te voelen in mijn armen. Ik kreeg kramp in mijn vingers en steken in mijn zij. Toen ben ik even rustiger gaan zwemmen. Na enkele minuten ben ik terug op tempo gekomen en heb ik zo de laatste 1.9km gezwommen.

Yente en Julian zijn een stuk voor mij aangekomen, ze hadden allebei onder het uur gezwommen. Ik had net iets boven het uur gezwommen.

Ik vond het best vermoeiend maar het was wel leuk om te doen. Helaas dit jaar geen podiumplaatsen en geen bloemen, maar wel een ervaring rijker.

Groetjes

Merel

Julian Talks : Stein

Julian Talks about Stein :

00002IMG_00002_BURST20180617100405

Deze morgen om 7h15 opgestaan met een uitgerust gevoel.
Stevig ontbijt van havermout pannenkoeken, een verse croissant en een tas koffie.
Om 8h15 richting Stein. Mooi op schema…

Nummer ophalen en richting kanaal wandelen.
Eén keer alles ingecheckt mocht het wetsuit aan en begon de stress te komen.

Na een briefing van zeker 10min kregen we eindelijk te horen dat we in het water mochten.
100 Meter inzwemmen tot aan boei en dan even wachten op kanonschot.

Boem….weg stress en zwemmen maar.
Ging vlotjes, kom als 8ste uit water.
Wissel ging soepel dankzij de vaseline en hup de fiets op

Heuvelachtig parcour en wind, vooral veel wind tegen … gemiddelde van 32/uur.
21 km en de volgende wissel, ook die verliep vlot … dat was al geslaagd, plaats kunnen behouden en vlot gewisseld … ideaal.

Na een inloop strook van 1 km begon het inhaal werk.
De eerste vrouw voorbij en dan nog 2 heren ingehaald
5de aan de finish.

Conclusie: tevreden

Jan Talks : T3 Antwerpen

Jan Talks : T3 serries @Antwerp

DRVi8IgXkAAT-EY

Op 17 juni stond met de Port of Antwerp triathlon alweer de derde manche van de T3 series tweede divisie op het programma. Het betrof een draft legal kwarttriathlon die helaas voor ons al om 8u30 van start ging.

Ons team bestond uit Maarten, Mario, Joris, Wim, Geoffrey en mezelf.  Lekker vroeg vertrekken en een beetje zoeken naar de parking maar toch ruim op tijd ter plaatse.

De start is in het water met één hand aan het ponton.  Na het startschot is het wel een redelijk gevecht voor je positie.  Het keerpunt staat ook niet echt goed aangegeven dus maar goed dat er een atleet tegen mij zwemt zodat ik toch op tijd terugkeer.  Het terugzwemmen verloopt  een stuk rustiger.  Eens uit het water zie ik Mario voor mij lopen en in de verte sneltrein Joris die volgens mij een minuut uitloopt in de 650m-lange wisselstrook.  Wanneer ik aan de wisselzone kom, zie ik Maarten net vertrekken voor het fietsonderdeel.

Aan de fiets gekomen, is Joris ook net weg en staat Mario ook te wisselen.  Ik doe sokken aan met het oog op m’n Ironman van volgende week (om zeker geen blaren of wondjes aan de voeten krijgen). Intussen is Wim ook aan de fiets en we vertrekken met ons drieën tegelijk.  Mario begint onmiddellijk op kop te sleuren en Wim kan vlot meewerken.  Ik heb het aanvankelijk altijd wat moeilijk in het begin (de leeftijd?) maar kan toch ook mijn deel van het werk opknappen.  We belanden in een groepje van een man of 10 maar ondanks het roepen en tieren vlot de samenwerking niet echt dus geraken we niet meer in de kop van de wedstrijd ondanks dat er af en toe serieuze cartouchen worden afgeschoten.

Na 40km fietsen aan 41km/u komen we in de tweede wissel.  Joris, Wim en ik lopen er ongeveer gelijktijdig weer uit maar het tempo van Joris en Wim is voor mij te hoog gegrepen.  Maarten is intussen al onderweg op het loopparcours.  Mario die zich opgeofferd heeft op de fiets zal de loopproef niet meer afwerken.

Teamcoach Mark (S.) leidt ons gezwind door deze wedstrijd met actuele tussentijden en tips.

Geoffrey heeft helaas de aansluiting met ons groepje niet kunnen maken en werkt zich net achter onze groep in het zweet.

Na een sterke collectieve prestatie finisht Maarten op plaats 6, Joris op 7, Wim op 14 ik op 22 en Geoffrey op 37. Onderweg hoorden we ook nog de aanmoedigingen van ene zekere Roel M. uitvinder van “een moureauke”

Aan WATTS was weer weinig te doen maar volgens mijn telling behaalden we weer zilver.  Dit wil zeggen dat we onze plaats in de top 3 verstevigen.

Nu rust en volgende week mijn hoofddoel van dit jaar.  Ironman Nice…

Els talks : Weert

Els Talks :  … alles komt goed (Weert 2018)

Zaterdag 9 juni, een testwedstrijdje om 14u30, dan is er nog ruim tijd om boodschappen te doen, daarna valieske maken, rap iets eten en vertrekken. Dus, niet goed voorbereid vertrok ik iets te laat naar Weert. Ver vóór ik de stad in reed, stootte ik op de eerste wegversperring, een vrijwilliger wees me terug en raadde me aan langs de andere kant van het kanaal naar de zwemstart te rijden. Veel te laat kwam ik aan de zwemstart, wist ik veel dat dit 3km van de inschrijving was!

Dan maar halsoverkop met de fiets mijn rugnummer gaan halen. De tweede wisselzone was nog eens op een andere locatie dus daar kon ik zeker niet meer naar toe. Toen ik mijn fiets in de wissel zette, ontdekte ik dat mijn repen en gels nog in de auto lagen, hopelijk is er voldoende bevoorrading … De referee zei dat ik mijn loopschoenen onder mijn trisuit mocht steken tijdens het fietsen, dus dat was al ok. Een bereidwillige atleet stelde voor om mijn loopschoenen aan zijn vriendin te geven, zij zou ze in de wisselzone zetten. Help, komt dat wel goed?!

Ik was net op tijd aan de start om “Hallo Wendy” te zeggen en weg waren we. Tussen gele badmutsen naar gele boeien zoeken is geen makkie.

Tijdens de eerste fietsronde merkte ik dat er helaas geen bevoorrading was, wat nu gedaan?! Bij de eerste doortocht vroeg ik aan een dame om “Jolien van Bioracer” te zoeken en haar te vragen om wat sportfood te halen. Bij de tweede doortocht stond Jolien daar met repen en gels, thx! Bij het fietsen toch wat ingehouden om voldoende reserve over te houden voor het “gevreesde” lopen.

Oef!! Mijn loopschoenen stonden in de tweede wisselzone op me te wachten (thx aan de onbekende heer!) Ik liep samen met een andere dame de transit uit, ze had mijn gedroomde tempo en een perfecte stapfrequentie. 5km lang was ze mijn “haas” nadien ik moest ze laten gaan maar ik had voldoende mentale focus om niet aan de vermoeide benen te denken en voldaan te finishen.

Sylvia talks : Weert

Sylvia Talks : Een wedstrijdrelaas van het enige groene eendje in het blauwe meer …

Zaterdag 09 juni’18 stond de recreatieve sprint in de Stadstriathlon in Weert op het programma. Het was niet echt een bewuste keuze om hier aan mee te doen, maar aangezien Yordan en J-P mee gingen doen aan de ouder-kind triathlon had J-P mij ook maar ingeschreven, tja?!

We waren al wat laat vertrokken en een wegomleiding zorgde ervoor dat we omstreeks 12.30u aankwamen. Om 13.45u was mijn briefing gepland, dus naar onze inschatting waren we ruim op tijd. We hadden echter niet gerekend op de wachttijd aan het inschrijfbureau, het klaarmaken van de fietsen met toebehoren en de wachttijd bij de wisselzone voor het loopparcours. Daarbij bleek de wisselzone voor het loopparcours en de wisselzone voor het fietsparcours 6 km uit elkaar te liggen, waardoor we op de fiets via een fietsroutenetwerk door het bos werden geleid.

Dit liep niet helemaal zoals gepland, waardoor we om 13.45u in de wisselzone van het fietsparcours aankwamen en ik de briefing mis liep. Stress alom, fiets ophangen, alles snel klaar leggen en het strand op. Nog even het water in om te wennen aan de watertemperatuur, snel navragen rond welke boeien ik moest zwemmen en toen ging de toeter al … dus rennend door het zand het water in.

Om me heen kijkend tijdens het zwemmen kwam ik er al snel achter dat ik het enige “groene eendje in het blauwe meer” was, aangezien iedereen een roze of gele badmuts op had die we bij de inschrijving hadden gekregen. Door het missen van de briefing had ik de groene JTTL-badmuts op gedaan, waardoor ik wel goed herkenbaar was voor mijn 2 trouwe supporters J.

Na een paar slagen crawl geprobeerd te hebben ben ik hoestend en proestend overgestapt op schoolslag. Gelukkig kon Ludo mij niet zien zwemmen, anders had hij me zeker uit het water gehaald (sorry Ludo!). De golfbewegingen van 150 andere zwemmende tri-atleten om me heen maakten dat ik me heel goed moest concentreren op mijn ademhaling. Lichte paniek kwam bij me op. Red ik dat wel, 800 meter zwemmen? Wat is dat ver! Een stemmetje binnen in me zei dat ik rustig moest worden en me concentreren op mijn ademhaling. Dat hielp wel. Nadat ik rond de laatste boei was gezwommen heb ik goed kunnen doorzwemmen, zodat ik gelijk bleef met een paar andere dames die verwoede pogingen deden om crawl te zwemmen. Ik kwam bij de 5 laatste zwemmers uit het water. Enigszins duizelig rende ik naar de wisselzone.

Bij mijn fiets gekomen wou ik meteen drinken aan mijn bidon, maar de sportdrank was door de hitte zo warm dat het niet te drinken was. Een gelletje wat ik als reserve bij mijn fiets had gelegd was ook oververhit, dus niet in te nemen. Dan maar op karakter verder! Sokken aan, fietsschoenen, helm en bril op en lopen met de fiets in de hand. Eindelijk over de streep gelopen mocht ik op mijn fiets stappen en heb ik eens diep gezucht … het genieten kon beginnen! Een heerlijk parcours van 18km langs het kanaal met ruime bochten maakte dat ik mijn snelheid kon vasthouden.

De door Mario aangeleerde bochtentechniek kwam goed van pas, door de bocht heen kijken! Door het inhalen van een aantal andere atleten kreeg ik weer zelfvertrouwen. Het ging goed, gewoon op souplesse fietsen, dit ging veel beter dan mijn zwemgedeelte . Na 2,5 ronde kwam ik aan bij de wisselzone van het loopparcours. Afstappen, lopen en … de zoektocht naar mijn loopschoenen kon beginnen!

Ik heb 3 rijen doorgeworsteld voordat ik mijn bak met loopschoenen terug vond. Wat een duffe ellende. En boos dat ik op mezelf was! Ik had nog zo goed opgelet toen ik mijn schoenen ging wegzetten, in rij 7 aan de rechterkant moest ik zijn. Alleen kwam ik nu van de andere kant binnen, waren de rijnummers niet zichtbaar en had natuurlijk iedereen dezelfde zwarte bak die door de organisatie was uitgereikt. Er was geen enkel herkenningspunt. Doordat er al fietsen in de rekken hingen was ik het overzicht kwijt en moest ik bijna in iedere bak kijken of het mijn loopschoenen waren. Wat frustrerend! En wat heb ik veel tijd verloren bij die wisselzone!

Dan toch maar proberen het beste ervan te maken en te gaan lopen. De eerste km ging moeizaam met kleine passen en het gevoel of ik op een luchtkussen liep. Maar al snel kreeg ik weer grip op mijn benen en probeerde ik mezelf aan te zetten om “bewuster” te lopen met grotere passen. Het was heet, de temperatuur bij mezelf liep ook op, dus af en toe wel wat water genomen om af te koelen. Ook de waterstralen van de tuinsproeiers van de omwonenden gaven verkoeling. Gelukkig stonden Yordan en J-p me aan te moedigen, dat had ik echt nodig en deed deugd! Toen ik bij de 3de km door een vrouw werd ingehaald was de maat vol. Dat liet ik toch niet gebeuren zeker? Tempo omhoog dus, aftellen en maken dat ik over die eindstreep kwam!

Ik finishte uiteindelijk nog als eerste vrouw in mijn categorie 50+. Hoe ik het gedaan heb weet ik niet maar het is me gelukt. Het was een ongelooflijke en tevens onvergetelijke ervaring!

Als ik terug kijk op een periode waarin ik na een valpartij 2 schouderoperaties heb ondergaan tussen november’17 en april’18 en pas vanaf jan’18 met zwemtraining ben gestart, dan mag ik zeker heel tevreden zijn! Ik heb veel leerpunten uit deze wedstrijd gehaald, wat maakt dat ik met nog meer uitdaging volgende week aan de start van de sprint tri in Stein ga staan.

De dag eindigde met een overwinning van de ouder-kind triathlon door Yordan en J-P. Alles bij elkaar dus een TOP-dag!

@Met dank aan de inspanningen en tips van de trainers van JTTL en mijn fysiotherapeut die me nog wekelijks onder handen neemt om mijn schouder los te maken.

 

Sportieve groet,

Sylvia

33757638_1700797866667487_4423651504099950592_n

Wim talks : T3 in Retie

Wim talks : T3 in Retie

34906546_617671561919149_176477813895856128_o

Afgelopen zondag stonden we met het TTL-T2-team aan de start van de sprint in Retie. Een individuele drafting wedstrijd waar elke plaats van de teamleden verrekend en opgeteld wordt in een aantal punten.

Het weer is al enkele weken aan de warme kant dus het zwemwater van het kanaaltje was meer dan voldoende opgewarmd zodat het zonder wetsuit zwemmen werd. Niet echt een probleem vond ik, zo wordt het zwemmen nog wat ‘eerlijker’.

Eenmaal in het water leg ik me op de derde rij, zodat ik vlot meekan in de flow van de snelle zwemmers die voluit vertrekken en ik geen overbodige energie verspil. Het zwemmen verliep vrij vlotjes en na 750m hijs ik me zij aan zij met Joris de ladder op.

In de wissel is het ook vrij relax, geen wetsuit dat uitgewrongen moet worden, dat is ook eens leuk. Nieuweling Julian zien we uit de wisselzone vertrekken na een super zwembeurt, Joris en ikzelf zijn samen de wissel uit om wat achterstand goed te maken op de fiets.

De benen komen onder stoom en we kunnen met een paar mannen goed ronddraaien zodat we vrij snel de omvangrijke groep van Maarten in het vizier krijgen. Eenmaal dat we de aansluiting gemaakt hadden viel het tempo stil. Niemand had nog zin om deze grote groep van zeker 25 man op sleeptouw te nemen en voluit te rijden. De snelheid was bij momenten zo traag dat het wel leek op een ritje richting Scherpenheuvel om een kaars te branden.

Als we bijna aan de wisselzone zijn is het zaak om goed vooraan te zitten in het peloton zodat we niet gehinderd worden bij het keren en draaien vlak voor de wisselzone. Dit lukt vrij goed en we kunnen met drie TTL’ers samen aan het lopen beginnen.

Ikzelf neem de eerste loopronde van de 5km voor mijn rekening, Maarten neemt daarna even de kop over maar kende een mindere dag in het lopen door een kramp in de kuiten. Ronde twee was het de beurt aan Joris, waardoor dit een prima teamwedstrijd geworden is! Tijdens het lopen was de drukkende hitte in de windstille dorpskern niet echt leuk. Gelukkig waren er een heel aantal buurtbewoners die een tuinslang op hun oprit hadden gezet en zo voor verkoeling zorgden.

Bij het schrijven van dit verslag verneem ik dat we tweede team zijn geworden vandaag en dat we opklimmen naar de derde plaats in de klassement! Super!

Volgend weekend gaan we met het team naar Antwerpen voor de volgende editie. Ik ben benieuwd wat we daar kunnen neerzetten.

 

Groeten

Wim

Joris talks : T3 – divisie 2

Joris talks : T3 – divisie 2

De tweede divisie van de Team Triathlon Series ging gisteren van start in Doornik met de ploegenformule. Op het programma stond een 1/8ste ploegentriathlon van 5 a 7 deelnemers, waarbij de tijd van de vijfde atleet telt.

ETL was naar Doornik afgezakt met 7 sterke atleten. Voor veel van ons was dit de 1ste triathlon van seizoen. Tijdens de triathlon stapelde de foutjes zich dan ook op: navigatie bij OWS, zwembrilletjes die niet 100% passen, schakelproblemen, ongeschoren benen, fiets nemen voor de helm op te zetten, m.a.w. de routine was dus nog wel wat zoek. Maar we mogen tevreden terugblikken op de wedstrijd.

Het zwemmen lag in lijn met vorig jaar. Het fietsen was net iets trager, maar iedereen was frisser voor het lopen, waardoor we hier enkele seconden/kilometer konden afpitsen.

Met een uiteindelijke 5de plaats (24ste alg.) heeft ETL zeker hun start niet gemist voor het nieuwe triathlonseizoen.

De komende maand gaan we de conditie nog aanscherpen en klaarmaken voor het volgende wedstrijdblok (Retie, Antwerpen).