Mijn debuutseizoen

Geoffrey talks : Mijn debuutseizoen als triatleet

21752279_778403735617836_2472546819122015948_n

In april 2016 sloot ik mijn voetbalcarrière op een mooie wijze af door de titel te winnen met Kortessem VV. Het einde van een hoofdstuk, het begin van een nieuw. Als sportman is de finish halen in een Ironman altijd een droom geweest van mij. Tijd om deze droom te verwezenlijken. Vermits ik (bijna) geen ervaring had in de triatlon zocht ik naar een club in de buurt. 2 Keuzes: JTTL of ZLTC. Die van JTTL hebben de mooiste website en de filosofie die hierop uitgelegd staat kan me wel bekoren. Even een mailtje sturen naar een zekere Mario Appermans om te kijken of ik eens mag komen meelopen op training: ‘Kom maar zwemmen, want lopen kan iedereen’. Nog voor mijn eerste training had hij al meteen mijn zwak punt gevonden, duidelijk een kenner.
In september begon ik dus met de clubtrainingen met 1 groot doel: Ironman Maastricht 2017!

Met plezier zakte ik steeds af naar de clubtrainingen. Zelfs zwemmen deed ik niet met tegenzin… Ik had duidelijk een goede clubkeuze gemaakt. Een 10 op 10 voor begeleiding en sfeer. Ik kon niet wachten om aan het seizoen te beginnen. De Ironman was nog veraf, maar ik kon gerust wat wedstrijden gebruiken in de voorbereiding. De winterduatlon in Wachtebeke, Tri Herderen, Bilzen111, Caveman en Nisraman brachten me uiteindelijk tot in Maastricht. Tussen door waren er nog een langlaufstage met het werk, een MTB-race in Zuid-Afrika en een week trekken in Corsica. Niet de voorbereiding uit het boekje maar wel één zonder blessures en met wedstrijdresultaten in stijgende lijn. Fysiek en mentaal voelde ik me dus klaar voor de grote uitdaging.

Op 6 augustus was het dan zover. Proberen zoveel mogelijk genieten en steeds de marathon in het achterhoofd houden was het advies wat ik mee kreeg. Ik besloot me dan ook niet op een streeftijd vast te pinnen, maar de wedstrijd op gevoel af te werken. Wat een beleving! Ik kan niet zeggen dat ik de hele wedstrijd heb kunnen genieten, want de laatste 15km in de marathon waren enorm zwaar, maar dat gevoel aan de aankomst… Kippenvel! En dat in een tijd van 9u52min27sec. Een prestatie waar ik toch wel trots op ben.

Op dat moment was het seizoen 2017 meer dan geslaagd. Amper twee weken later werd ik voor de tweede keer papa en kwam er van trainen niet zoveel meer in huis. Ik heb toch geprobeerd om de conditie nog wat te rekken om de triatlons van La Roche en Ieper nog te kunnen meedoen. Al bij al waren ook deze wedstrijden nog goed meegevallen.

De honger naar triatlon is dus alleen maar groter geworden dit jaar. Op naar volgend jaar, met als grote werkpunt het zwemmen. Omdat ik van statistieken houd heb ik toch even mijn wedstrijden van 2017 in grafiek gezet.

Conclusies:

  • Beste triatlon : Caveman
  • Beste wedstrijd : Nisraman (duatlon)
  • Beste zwemnummer : IM Maastricht
  • Beste fietsnummer : Caveman
  • Beste loopnummer : Caveman

Geoffrey

 

Naamloos

Wim talks : T2 in Ieper

T2 in Ieper – De strijd om op het podium te blijven

 

21740610_778403358951207_7598063246933128517_n

 

Dag iedereen, bij deze het laatste verslag van de T2 series. De vorige editie moesten we naar Luxemburg, nu was het de hele andere kant uit namelijk Ieper. Opnieuw een kwarttriatlon maar dan non drafting, en het zwemmen zou maar 1000m zijn. De organisatie had zijn best gedaan om het parcours langs verschillende bezienswaardigheden uit de Eerste Wereldoorlog te laten lopen. Er werd gezwommen langs de Ieperse Vesten, op de fiets zouden we passeren langs Hill 62 en het lopen ging onder de Menenpoort door.

Het weer hadden we alvast mee, zonnig en droog. Aan de inschrijvingen zagen we dat de watertemperatuur een schamele 14,5 graden bedroeg, dat is al best fris te noemen. Fietsen en schoenen in de wissel gezet en op naar de zwemstart. Een 300m wandelen naar de startboxen waar we volgens onze vooropgestelde zwemtijd mochten aanschuiven want er was een rolling start voorzien.

Het startschot wordt gegeven en we mogen eindelijk het water in. Het was heel even erg fris maar dat was bijkomstig. Wat volgde heb ik echter nog nooit meegemaakt. Die Ieperse Vesten leken meer op een modderbeek dan op zwemwater. Onder water was de zichtbaarheid zero door de rondwemelende modder en het minste water wat je binnenkreeg was eigenlijk een teug zand. Maar goed, na een 1000m was ik blij dat ik me uit die smerige gracht kon hijsen.

Eindelijk de fiets op. Ik had al gauw door dat het parcours niet echt mijn ding was: lange oplopende wegen tussen de velden met nog een toetsje wind erbij. Het bolde niet zo echt lekker. Na 30km voel ik de benen leeglopen en krijg ik een hongerklop, vreemd want dit soort wedstrijden kan ik normaal zonder voeding rond krijgen. Gelukkig had ik wel een gelleke bij, voor als het nodig is. Dat was nu dus het geval. Eens de koolhydraten in het systeem zitten ben ik al bijna aan de wisselzone.

Het lopen dan. Ik was benieuwd hoe de benen zouden aanvoelen na die hongerklop maar blijkbaar hadden ze er nog goesting in. Het looprondje was wat keren en draaien met een paar hellingkjes in, stukken kasseien, maar ook wat langgerekte stukken. Ik kon relatief tempo houden en nog een heel aantal atleten inhalen die me op de fiets met volle geweld voorbij reden, dat is altijd deugddoend.

Aan de finish is nog niet duidelijk of we onze derde stek op het podium kunnen behouden. Dan maar eerst omkleden en wat genieten van de zon voor de podium ceremonie begint. Na lang wachten begint een lange ceremonie. Voor elke categorie was er een podium voorzien, zelfs voor de eerste Ieperling. Eindelijk wordt het T2 podium omgeroepen: Triatlon Team Limburg is derde in de daguitslag en derde in de eindranking!

Als afsluiter nog even meegeven dat seizoen 2017 heel leuk was. Er is een zeer goede sfeer en een hechte club!! Op naar seizoen 2018!!

 

Groeten

Wim

Vierselbyraf

Raf Talks : Viersel en de Wasmachine

21193021_1882787108706212_710843467079871603_n

 

Na de Caveman Triathlon in Kanne kriebelde het half augustus om nog eens deel te nemen aan een volgende wedstrijd. Last minute schreef ik me in voor de kwarttriatlon in Viersel eind augustus.

Zaterdagvoormiddag al op post in Viersel om onze meisjes en de andere jeugdleden te steunen en van de sfeer te proeven.
Zondag was het D-day voor mijzelf!  Bij aankomst in Viersel eerst mijn materiaal voor de wedstrijd naar de wisselzone gebracht, daarna rustig samen met mijn gezin nog even bij de auto gezeten om tegen 11u15 om naar de start te gaan. Bij de start zag ik Mario, Nico en Henny vooraan staan om te water te gaan. Ik worstelde mij doorheen de groep wachtende deelnemers om tot bij hun te geraken. Daar had ik nadien wel spijt van als minder goede zwemmer. Even later was het zover. Allemaal het water in en na enkele minuten waren we weg.
Ze kwamen van links en van rechts, zwommen zelfs over mij uit waardoor ik in paniek geraakte en ze allemaal hun gang liet gaan.
Ik wachtte even af en met wat meer ruimte werd het iets rustiger zodat ik mijn tocht kon verder zetten.
Na het zwemmen (21 min.) even bekomen in de wisselzone, wisselen en mijn fiets op. Ik zag Nico net voor mij op zijn fiets vertrekken maar heb hem pas terug gezien aan het einde van de wedstrijd.
De eerste kilometers even rustig gereden maar na mijn eerste ronde van 20 km had ik een mooi (althans voor mij) gemiddelde van 34,2.
Op naar de 2de ronde. Dat was al een heel stuk minder. Pijnlijke benen door te groot verzet in eerste ronde waardoor ik hetzelfde tempo niet kon aanhouden. Eindresultaat fietsgedeelte: gemiddelde van 33.  De wisselzone in en op naar het lopen.
Daar kwam ik Henny tegen en ik spoot het water dat nog in mijn bidon zat in zijn nek. (gelukkig kon hij ermee lachen)
De eerste 2 km lopen ging goed maar toen kreeg ik last van de warmte (kan er niet goed tegen) waardoor het tempo begon af te nemen.
Na 5 kilometer last van blaren (in het vervolg sokken aandoen) maar doorgelopen op karakter.
Mijn doel was 2u15 maar het werd uiteindelijk 2u21. Toch tevreden!! Net als vorig jaar veel te weinig getraind in de zomervakantie. Kids hebben vakantie, op vakantie gaan, uitstappen doen, … je kent het wel …
In de toekomst wat meer koppeltrainingen doen zodat het tijdens de wedstrijden een stuk beter zal gaan.
Maar de aanmoedigingen tijdens de wedstrijd van mijn gezin, andere clubleden, supporters en Helen (fotograaf) deden heel erg deugd.
Op naar La Roche.
Ook proficiat aan Mario, Henny en Nico die het super gedaan hebben!
PS: Thuis gekomen, alle natte kleren en handdoeken in de wasmachine gestopt zonder te kijken of er nog andere spullen tussen zaten.
      Resultaat: GPS niet waterdicht en naar de kl……!!
Groeten Raf
21191855_1882803678704555_4537964321554784039_n

Erwin met een zere rug in Maastricht

Erwin Talks : Nabeschouwing Maastricht

(Mario : mijn excuses voor de late publicatie)

“Plots zie je dat de zouttabletten van de waterontkalker op zijn en denk je : ik ga een zak of 3 halen in de Hubo.” Op dinsdag van de wedstrijdweek… Woensdag haal je die uit je koffer en til je twee zakken van 25 kg in de container van de waterverzachter. Zaterdagvoormiddag ben je dan nog druk in de weer met de voorbereiding van je tijdritfiets in gebogen houding. Dat kon ook eerder maar ik ben nogal een last minute man. Tegen de middag voel je dan een sluipende pijn opkomen in je onderrug die langzaam erger wordt. Naar Maastricht rijden om je fiets in te leveren lukt nog net. En ’s avond zit je dan aan de Dafalgan Forte en Brufen maar veel verbetering is niet merkbaar. Zou ik niet mijn gezond (?) verstand gebruiken en forfait geven ? Blijkbaar gaat bij mij gezond en verstand niet samen…

Toch waren een paar dingen die me nog wat hoop gaven : 1) flexibiliteit van de rug was nog prima 2) enkele weken geleden had ik nog een acute lumbago gehad na het verpotten van een enorme kamerplant (je weet wel , balans in het gezin want Sigrun had me dat al weken gevraagd) en toen kon ik na 2 dagen zonder pijn fietsen, lopen en zwemmen. Alleen op en van toilet was toen wat moeilijker J. We zullen morgenvroeg wel zien.

Na een onrustige nacht loopt om 4u30 de wekker af. Yep, ik heb nog veel pijn. Uitgebreid ontbijt naar binnengewerkt met een Dafalgan forte en in duisternis naar Maastricht.

Mijn tip voor Ironman Virgins : ga bij aankomst in de wisselzone ’s morgens direct naar het toilet want een half uur later staat er een rij van 50 man/vrouw. Zo bespaar jezelf die stress toch al.

Mijn fiets was lekker droog gebleven na de storm van afgelopen nacht omdat ik uit voorzorg er een grote gele fietshoes van Powerbar rond had gewikkeld. Recuperatie van materiaal van vroegere wedstrijden levert toch wat op.

Rugpijn is toch wat beter alhoewel ik me afvraag hoe ik ga kunnen lopen want wandelen doet al pijn. Het objectief van vandaag is de wedstrijd uitdoen en daar hebben we 16u15 voor. Aan 6 km/h is dat 7 u voor de marathon en dan heb ik nog 9u15 over het fietsen en het zwemmen. Tijd zat dus J

De zwemstart voor de agegroupers komt dichterbij en ik plaats me in de groep van een verwachte eindtijd van 1u20. Ben toch wel blij dat het systeem van “rolling start” is in gevoerd. Vroeger zat je met 2000 en zelfs 3000 in de wasmachine van de zwemstart. Dat zijn heel veel lijven, armen en benen die allemaal dezelfde richting uitgaan.

De laatste 2 maanden hebben jullie me niet meer gezien tijdens de clubtrainingen. Dat was niet omdat ik jullie niet meer leuk vond J. Heb me toen echt gefocust op lange duurtrainingen in het lopen (3×30 km gedaan) en fietsen op het parkoers (3 x 165 km). Daarnaast lange zwemtrainingen (voor mijn doen althans) van 3,6km met de overige trainingen nadruk op techniek.

En die zwemtraining voelde ik tijdens de wedstrijd. Rustig begonnen want het eerste deel is stroom opwaarts. Kon niemand vinden om in de voetjes te hangen. De Australian exit (geen idee waarom men dat zo noemt, maar wel een welgekomen rustpunt). Zwemtijd na 1600 m is identiek aan die van 2016. Een goed begin dus. En nu hebben we wind (stroom) in de rug. Na exact 1u20 (goede inschatting J) krabbel ik aan wal. Lopen naar T1 zit er even niet in. Dan maar wandelen maar na een 100 m gehoorzamen de beenspieren weer.

Rustig gewisseld en dan op weg voor het fietsgedeelte.

Bij de eerste pedaalslagen voelden mijn benen als watten aan. Oei, dat is al veel minder. Rustig blijven en de eerste 45 km tempo in bedwang houden. Geleidelijk aan verdwijnt het “wattengevoel” en komen we in de wedstrijd. TT houding gaat goed en we rijden rustig de vele heuvels op en af (dacht ik toch J). Ik had een fietstijd van 6 u in gedachten en leek heel goed te lukken zonder te forceren.

Een tweede tip voor Ironman Virgins : probeer nooit of nooit iets nieuws tijdens een wedstrijd. Mijn loopschoenen en fietsschoenen zijn aan vervanging toe maar dat had ik nog even uitgesteld. De tijdritwielen van Mario (waarvoor dikke merci voor het gebruik) had ik al op training getest. Op vlak een parkoers en wedstrijd… Maar niet op de Hallembaye… Want dan zou ik gemerkt hebben dat het grootste tandwiel achteraan een stukje kleiner is dan dat van mijn eigen wielen. En zou ik niet, naar mijn gevoel, in groot verzet naar boven gereden zijn onder luid protest van mijn bovenbenen en aan een trapfrequentie van 50… Ondertussen nog bedreigd geweest vanaf het balkon door een pipo die me een pak slaag wou komen geven omdat ik op een pleintje in Zichen stond te plassen (en een dafalgan te nemen). Hij vroeg of ik dat thuis ook in mijn tuin deed. En ik zei naar waarheid : “ja, en mijn zoon ook”. Daar werd die niet blij van..

Na 3 u staan we heelhuids in Maastricht. Of toch wat cm² vel verloren. Bij de kanaalheuvel in Riemst wist ik, door mijn parkoerskennis, dat je snel op klein verzet moet schakelen. Dat deed ik dus, alleen liep mijn ketting eraf en kreeg ik die trappend er niet meer op. En dan val je als een beginneling op je snuit (elleboog).

De tweede rond ging ook lekker en ik begon meer en meer fietsers in te halen. Nog even de Hallembaye over met bovenbenen die bijna ontploffen. Bovengekomen denk ik dat ik in de hemel ben want ik hoor iemand “hallelaujah” roepen. De engel blijkt echter een Amerikaanse triatlete te zijn die ook blij is dat ze boven is.

Na 6 u zit het fietsen erop. Ik heb precies hetzelfde gemiddelde als in 2016 (29,6km/h).

En nu nog een marathon lopen. Ik weet nog niet of ik daar veel zin in heb. Rustig wisselen. Sanitaire verpozing op het toilet en we beginnen er aan.

Mijn rug houdt zich best goed. Maar vanaf de eerste kilometers voel ik een pijnlijk protest in mijn bovenbenen. Nog nooit in die mate meegemaakt. We negeren dat protest en haspelen toch 24 km af met telkens deugddoende aanmoedigingen van familie en de clubleden. Steek toch wel een hart onder de riem. Na 24 km moet ik noodgedwongen op overleven/aankomen modus overschakelen.

Ondertussen zie ik Joris en Nico aan de overkant passeren. Ze lopen dus achter mij. Ik heb ze me wel nooit voorbij zien steken. Ofwel had ik een complete black-out ofwel hebben ze een binnenwegje gevonden. Els tikt me even op de schouder aan km 38 en dat geef me opnieuw vleugels J. De laatste 3,5 km trek ik me weer op gang. Daar voor ook geprobeerd maar dat lukte niet. En loop ik tegen 12km/h naar de finish. Nog een spurtje om nog een concurrent in de laatste 25 m voorbij te steken. “You are an Ironman !  Het blijft deugd doen om dat te horen ook al is het elfde keer.

Bij vorige Ironmans recupereerde ik heel snel. De laatste paar dagen voel ik me echter alsof er een vrachtwagen over me heen is gereden… Maar het betert. Vichy komt er over een dikke twee weken aan. Dat is een vlak(ker) parkoers en kan alleen maar beter gaan.

Vichy 2017

Jan Talk : Ironman Vichy

IMG_2949

Na de ontgoocheling in Zürich was het zaak om snel de knop om te draaien en een nieuw doel stellen om de opgebouwde conditie niet zomaar verloren te laten gaan.  Ik had verdorie hard en veel getraind en wilde niet dat al dat werk voor niets zou zijn geweest.

Eerste keuze was IM Italië maar die was helaas uitverkocht.  IM Vichy dan maar.  Exact 4 weken na Zürich en qua verplaatsing best te doen.

Inschrijven, verblijf regelen en blijven trainen.

Tussendoor nog even buikgriep en Pukkelpop maar dat mocht de pret niet drukken.

27 augustus en dus raceday waren rap daar.

Watertemperatuur 25.7° en no wetsuit swim.  Daar was ik eigenlijk wel blij mee en het was ook nog een rolling start dus geen gedrum.

Twee rondjes zwemmen die vlot verliepen in 1u04m.

Een eerste wissel die traditioneel niet zo snel verloopt en dan de fiets op.

Wat een verschil met Zürich… Hartslag onmiddellijk onder controle en vlot een stevig (voor mij toch) tempo kunnen aanhouden.  Goed kunnen eten en drinken en na een dikke 5uur en 176km terug aan de wisselzone.

Tweede wissel verloopt ook al traditioneel iets sneller en op naar de marathon.

Het was een hele dikke 30°+ en geen noemenswaardige wind.  Ik moest van in’t begin al mijn verhoopte tempo naar beneden bijstellen.  Vanaf km 12 wordt het al zwaar en ik dacht van: ’t zal toch weer niet waar zijn’… ;-)

In het begin van de derde ronde (na 21 km) krijg ik precies een beter gevoel in de benen.  Niet dat dit dadelijk in een sneller tempo te zien was maar het kopje werd toch weer wat geruster.

Uiteindelijk is elke marathon in een Ironman zwaar en heb ik toch stevig op mijn tanden moeten bijten maar al bij al niet stilgevallen en de marathon vlot kunnen uitlopen in 3u27m.

De aankomstzone was er een om duimen en vingers van af te likken.  Veel volk op de tribunes aan weerszijde van de aankomst en lekker veel lawaai.

Ik was dan ook dik tevreden met een aankomsttijd van 9u41m08s.

Goed voor een 46e plaats algemeen en een 7e in de agegroup.

Jammer genoeg niet goed genoeg voor een Kona slot maar dan weet ik weer waarvoor ik in 2018 mag trainen…

 

Thanks aan iedereen voor de support op welke manier dan ook…

Viersel

Mario talks : Viersel and the bloody sun

Met Viersel heb ik een haat-liefde verhouding … en dat wordt vooral door het weer bepaald. In de regen vlieg ik er, in de zon is het nogal vlug kruipen. De wedstrijd op zich is supertof en de vrijwilligers zijn zeer enthousiast. Dit jaar viel het me op hoe meelevend de KTT-jeugdtoppers hun vrijwilligerstaak opnamen … chapeau mannen en madammen !

Op voorhand had ik me voorgenomen niet te starten als het zomerse temperaturen gingen zijn … maar uiteindelijk doe je dat als coach niet als er nog andere atleten uit je trainingsgroep meedoen. OK dan maar … op voorhand goed gedronken en me koel gehouden … behouden gestart in het zwemmen en ondanks de extra meters door mijn startkeuze lag ik de eerste 500m op kop van de bende te zwemmen … even temperen en als 3de uit het water … op de fiets duurde het 10km voor ik mijn fietsbenen vond … iets wat tegenwoordig elke wedstrijd voorkomt (de leeftijd?) … na 15km mocht ik de leiding nemen … verder mijn eigen eenzame race gefietst … wel te vlug voor die grote versnelling gekozen (ik moet dringend terug trainen op “hard” fietsen) … in de wissel met tegenzin aan het lopen begonnen … amai dat lopen gaat stroef als je – als onefficiënte loper – maar 15-20 km per week loopt … de vele aanmoedigingen onderweg waren wel plezant … maar helaas, de anderen liepen een stuk sneller en eigenlijk was ik een beetje blij dat ik de koppositie en het podium moest laten gaan … zo kon de loopdruk een beetje minder en het cruisen een beetje hoger. Ik moet de uitslag nog nakijken om mijn eindresultaat te weten, maar dat is van minder belang. We hebben – al bij al – het er goed vanaf gebracht.

Knap van Henny, Raf en Nico die ook aan de start stonden en de warmte goed trotseerden.

Ook knap van Ismaël, Jan en Erwin die dit weekend succesvol waren in Ironman Vichy.

DSC_0157

Kopenhagen 2017

Birthe talks : Ironman Kopenhagen 2017

Na een geleidelijke opbouw van sprints, kwartjes en enkele halves kriebelde het vorige zomer om mij ook eens aan die volledige afstand te wagen. Ik koos voor de Ironman in Kopenhagen op 20 augustus ’17 en probeerde mij met de tips van Mario zo goed mogelijk op deze dag voor te bereiden. Na onze helpersshift in Maastricht 2 weken ervoor leek het besef pas te komen dat het echt niet meer zo lang was: de zenuwen begonnen te komen maar anderzijds ook zeer veel zin in die dag waar ik al een jaar naar toeleefde. En dat jaar is niet altijd even gemakkelijk geweest.. Het evenwicht vinden tussen werk, vele trainingsuren en toch nog tijd over houden voor Bernard/vrienden/familie was vaak puzzelen. Chapeau aan degenen die dit jaar in jaar uit kunnen ! (of aan hun omgeving J)

En dan was het zover, D-day.. na een goede nachtrust stond ik nog zonder al te veel zenuwen op.  Het zonnetje scheen, blauwe lucht en nog niets van de voorspelde regen zichtbaar, goed! Het zwemgedeelte vond plaats in een lagune vlak naast de zee en loopt heen en weer onder 3 bruggen door wat voor de supporters wel plezant is. Ik had mij opgegeven voor de startwave van 7u30 (1u11-1u17 zwemtijd) en vond al gauw een zwemtempo dat ik gedurende de lus van 3,8 km vrij comfortabel kon volhouden. Zeer tevreden met mijn tijd van 1u10, had dus wel voor die snellere blauwe badmuts kunnen gaan J.

Voor de 180km fietsen vertrokken we noordelijk voor 2 lussen, eerst een snel stuk langs de kust om dan nadien via het glooiende Deense platteland terug naar centrum Kopenhagen te rijden. De eerste ronde ging vlot.. tweede ronde bleven we jammer genoeg niet gespaard van enkele serieuze regenbuien en had ik weer dat zeurende gevoel in mijn li-knieholte. Dat deed mijn enthousiasme wel even temperen J. Opgelucht toen ik na 5u58 (onder de 6u was mijn doel) mijn fiets mocht afgeven. Naar dit moment had ik uitgekeken: geen materiaalpech meer mogelijk!!!

Eerst in T2 aanschuiven voor een sanitaire stop (de 3de al..) en hup, het loopparcours op. Vreemd dat een marathon lopen dan “enkel nog maar het lopen en we zijn er” wordt.  Het parcours, bestaande uit 4 lussen, loopt langs enkele bekende toeristische trekpleisters. Ik was hier precies niet zo op gefocust want die kleine zeemeermin heb ik nergens gezien. Tijdens het lopen puur naar mijn gevoel geluisterd, geen snelheden, hartslagen..  enkel op mijn horloge kijken om mijn gellekes en drinken te timen. Exact gedaan als wat ik op training geoefend had (idem fiets) en geen klachten gehad.
Het lopen voelde de hele tijd goed aan, weinig verval en redelijk wat plaatsen opgeschoven. Geen man met de hamer of de houten benen waar Els mij voor gewaarschuwd had J. Nog even een versnelling tot aan de rode loper die ik na een looptijd van 4u02 bereikte. Vaak over nagedacht hoe ik mij op dit moment ging voelen… en uiteindelijk heb ik dit precies in een roes beleefd. Alles ging zo snel! Met een eindtijd van 11u23, wat ik nooit had durven hopen, loop ik binnen.

Nu, enkele dagen later, voelt het soms allemaal wat irreëel aan. Mijn hoofd wilt precies nog steeds verder trainen J. Gelukkig is er beeldmateriaal om mij ervan te verzekeren dat ik dit wel echt gedaan heb.. en iedere keer zorgt dit opnieuw voor een brede smile!  

thumbnail_IMG_20170823_193029_087-1-1

Legend Trail

Joris talks : The Legend Trail

Voor zij die Legends niet kennen een korte introductie. Legends trail is met 250 kilometer de langste trail van België uitgevonden door Tim en Stef. Het parcours telt +- 7500 positieve HM en +-7500 negatieve HM (vooral de negatievef worden belangrijker naarmate de wedstrijd vordert). In totaal zijn er 4 checkpoints om bij te tanken. Gezien de lengte is het traject niet uitgepijld, maar moeten alle deelnemers zelf navigeren m.b.v. voorziene kaarten en/of GPS. Het vertrek is steevast vrijdagavond om 18.00 aan de lokale brasserie van Achouffe Hierdoor trail je vaker ’s nachts dan overdag.

Mijn specifieke voorbereiding voor Legends begon pas 4 feb, een goede maand voor legends, met de trail “From dusk till dawn”. Hier zou ik sinds lang nog eens ’s nachts lopen over een parcours van 40k. Verder wou ik nog mijn nieuwe regenbroek testen. Helaas was er geen neerslag en was het vooral zweten in mijn regenbroek. De meerwaarde van het trainingsmoment vond erna pas plaats. Met legendary race directors Stef en Tim achter de toog kwam het besef dat ik veel te laat was begonnen met mijn specifieke voorbereiding. De concurrentie was er immers al maanden mee bezig. Er gingen zelfs geruchten dat sommige het hele parcours verkennen! Een pint en vele koffies later reed ik zeer gemotiveerd terug naar huis en plande mijn eerste 2 recce’s diezelfde nacht. Zaterdagochtend om 0500 AM dan toch maar gaan slapen.

De eerste recce was al meteen het volgende weekend. Ik vertrok 10k voor CP3 tot aan CP4. Dit is goed voor 60 kilometer in het totaal en de passage van de Ninglinspo. Door de winterse omstandigheden was het toch een pittige tocht geworden. Het weekend daarna was de volgende recce van CP4 tot de finish. De verkenningen waren zeker nodig, want veel van het parcours herinnerde ik me niet meer :-) Het feit dat ik beide recces kon afwerken, gaf me vertrouwen. Dit was iets wat me het jaar ervoor niet gelukt was (alhoewel ik legends toen wel had uitgelopen), raar maar waar.

Met nog een 10-tal dagen voor de start maak ik de balans t.o.v. vorig jaar. Conditioneel sta ik verder, de logistieke voorbereiding staat meer op punt, motivatie in overvloed. Mentaal ben ik zelfs klaar voor een wedstrijd van 250k. Vorig jaar liep ik slechts van CP tot CP. Ik moet er enkel nog voor zorgen dat ik blessurevrij en fit aan de start sta. De overige dagen denk en praat ik enkel nog over Legends. Bedankt karen voor je geduld ;-)

De eerste kilometers van een lange wedstrijd zijn nooit plezant. De blaas zit overvol, omdat je de dagen ervoor praktisch vergroeid bent met een bidon. Heel je lichaam voelt log, omdat je ruim boven je wedstrijdgewicht zit van al het carboloading. De spieren zijn niet wakker, omdat je toch niet opwarmt voor zo’n afstand. Verder bevordert het taperen de eerste inspanning ook niet. De kers op de taart is de rugzak van 5 kg. Om  toch even aan te geven dat trailers niet de hele afstand wandelen, de splits van de eerste 5k: 5:32, 4:44, 4:50, 5:27 en dan 7:43 met de eerste hoogtemeters. Van bij de start heb ik me in de kopgroep gezet. Met een vijftal malen we de hele eerste etappe af. Een super gevoel heb ik nooit gehad. Integendeel, na 20k waren mijn quadriceps al verzuurd en zat ik al in de bosjes met diarree.

Zaterdag 2:45AM kwamen we aan CP1 in Hotton. Door het goede weer wisselde ik mijn Salomon Speedcross in voor de Vario. Na een snelle bevoorrading stonden we een uur later terug buiten. Dirk (Legendary finisher 2016) zal door een valpartij nog voor CP1 dan al de wedstrijd moeten staken. Latere winnaar Teun die zelfs na ons binnenkwam, had de snelste bevoorrading en nam al 5 minuten voorsprong. Nog even liepen we in groep, maar daarna vormden de groepen die bijna het hele wedstrijdverloop zou typeren: Teun alleen op kop, met slechts enkele kilometers daarachter een groepje met Benny, Ivo en ik.

Zaterdag 11:30AM komen we aan CP2 in Oneux. Na een dik uur staan we weer met 3 buiten klaar voor de kortste etappe. Dit was ook de etappe waar het voor mij verkeerd ging. Met slechts 35k een onderschatte etappe. Daarenboven had ik me op alles voorbereid, buiten het goed weer. Alle soorten kledij had ik meegenomen buiten een korte broek. Namiddag was het 15°C en geregeld zonneschijn. Ik was zo jaloers op de lopers met een korte broek. Veel zweten, te weinig drinken en praktisch niets gegeten, ik voelde me slecht. 10 kilometer voor het CP lukte het me niet meer om te lopen. Noodgedwongen liet ik Ivo en Benny gaan. Ik dacht hoe lang de overige 100k al wandelend nog zouden duren en ik liet m’n hoofd hangen. Ik was er helemaal klaar mee. Aangekomen om 18:00PM aan CP3 dacht ik enkel aan slapen. Het voetbad sloeg ik over en meteen onder de douche, zodat ik kon slapen. Afspreken met Karen om mij wakker te maken, deed ik niet. Ik ben er klaar mee, Legends als eerste DNF is niets om je voor te schamen.

Wanneer Benny en Ivo wakker werden, vroegen ze of ik mee kwam. “Nee, vertrek maar zonder mij”, antwoordde ik. Nog later kwam Karen vragen of ze mij wakker moet maken samen met de volgende lopers die net zijn binnengekomen. Dan zou ik nog minstens 2 uur kunnen slapen. Ik dacht “nee, ik ben er klaar mee”, maar zei ja om snel terug te kunnen slapen. Helaas moest ik naar het toilet. Voor ik doorhad wat er allemaal gebeurde, had ik kleren aan, had ik gegeten en kreeg ik een massage. Damn, wat had Karen dit goed gedaan, want ik wou er helemaal mee stoppen. Sterker nog, op dat moment had ik terug goesting om te lopen.

Slechts 8k achter Teun, vertrok ik zaterdag om 22:50PM de nacht in voor een solo van 52k. Ondertussen kregen we ook het beste weer van heel het weekend. Een beetje druilerig weer met een temperatuur van een paar graden. Perfect om gas te geven. Door de massage voelde de benen als nieuw en in het kopke zat het weer goed. Heel de etappe liep ik met het beste gevoel van heel het weekend.

Aangekomen aan CP4 vertelde Karen dat de andere nog niet lang zijn toegekomen. Ik heb veel tijd kunnen goedmaken en achteraf gezien mijn finale al gelopen. De inhaalrace heeft veel energie gekost en ik maak de tactische fout om niet met de rest terug te vertrekken. Ik blijf nog even in het CP om daarna anderhalf uur te crossen om de kop van de wedstrijd te bereiken. Het zal een chasse patate worden, want zij zijn nu ook aan hun finale begonnen. Aangekomen aan CP4.1 bovenaan de skipiste zet ik me in de kampeerstoel en besluit dat de wedstrijd gedaan is. Benny en ik gaan het laatste stuk samen wandelen/joggen. Na 46h of een dikke 10h sneller als vorig jaar komen we samen over de finish.

Nog even mijn hoed af voor de winnaar Teun die een zeer sterke wedstrijd heeft gelopen, zo goed als alleen en enkel op kaart! Bedankt aan Stef en Tim om de wedstrijd te organiseren. Bedankt aan de vrijwilligers om ons te ondersteunen en het mogelijk maken om te finishen. Volgend jaar lijkt het me plezant om het eens langs jullie kant te beleven. Al lijkt 2020 me wel een mooi jaar om het nog eens te lopen ;-)

Omdat de afstand wel tot de verbeelding spreekt, hier nog een F.A.Q:

Zei je 250 kilometer?

Ja, 250 kilometer.

 

Waar is het?

Aangezien het een lus van 250km is, spreken we over heel de Ardennen. Niet van 1 locatie.

 

Hoelang slaap je?

Dat kies je zelf. Zolang je aan 4km/h gemiddeld komt, kan je slapen. De snellere lopers die tijd hebben om te slapen, willen zo snel mogelijk terug op het parcours zijn. De tragere die hier geen tijd voor hebben, worden met veel liefde uit de checkpoints gezet.

 

Hoever loop je aan 1 stuk?

De langste etappe telt 63km van de start tot CP1. Als pauzes van minder dan een uur niet meetellen dan 155km van de start tot CP3. Aan CP3 ben je toch al 24h non stop bezig. Dit is dan ook het moment dat velen even hun ogen sluiten.

 

Wandel je?

De natuur met zijn glooiend landschap bepaalt. Op kortere afstanden kan je al eens iets forceren. Op het langere werk krijg je de rekening achteraf wel gepresenteerd.

 

Hoe train je voor Legends?

Veel sporten, niet per se veel lopen. Mijn maandelijkse training-en wedstijdloopkilometers vanaf september: 150k, 220k, 120k, 110k, 220k en 180k in february

 

Hoeveel gellekes neem je?

Zeer weinig, 2 à 3 in 2017. Vorig jaar heb ik geleerd dat op zo’n afstand vooral het echte eten telt. Tussen elk checkpoint had ik altijd een kipburger, snee paleo vogelbrood, homemade notenbar, …

 

T2 Weiswampach

DSC_8502

Wim talks : T2 Weiswampach

In de voorlaatste manche van het T2 circuit moesten we naar Weiswampach in Luxemburg. Ditmaal geen sprint afstand maar een kwart in een drafting formule. De afstanden zijn ons allen welbekend: 1500m zwemmen, 40km fietsen en 10km lopen.

Het fietsparcours zag er wel leuk uit. Een sterk golvende omloop met enkele steilere stukken, hier kon ik me volledig in vinden. Ook de loopronde was wat op en af, een wedstrijd die dus volledig op mijn maat was uitgetekend.

Het zwemmen vond plaats in een vijver waar het water al iets frisser was als we de laatste tijd gewoon waren, een 18 graden. Dit viel al bij al goed mee. Over de start van het zwemmen had de organisatie blijkbaar iets minder nagedacht. Na nog geen 100m moest er een haaks keerpunt genomen worden…

De start werd met een vrij mager toeterke gegeven. We zijn als team goed weg. Ik zie Mario, Jan en Joris langs en voor mij zwemmen. Aan het keerpunt begint de miserie voor mij: er word letterlijk over mij uit gezwommen en iets verder krijg ik een elleboog op mijn rechteroog. Gevolg is dat ik moest stoppen om de zwembril terug juist te plaatsen. Hierbij verlies ik dan ook nog de lens van mijn rechteroog. De aansluiting was ik natuurlijk helemaal kwijt, dit ging niet echt volgens plan.

Eenmaal uit het water begint het volgende gevecht, namelijk dit met mijn wetsuit wat ik niet openkrijg. Halfweg zat de ritssluiting vast. Ik probeer uit alle macht het pak van mij af te sleuren maar dit lukt niet. In mijn razernij scheur ik het pak tot bijna halfweg. Uiteindelijk ziet iemand van de organisatie mij bezig en snelt toe om te helpen die ellende van mijn lijf te halen. Het duivelke op mijn schouder gaf even aan om op te geven, maar ik heb toch maar de fietsschoenen aangedaan om er nog het beste van te maken.

En dat beste ervan maken viel nog mee. Ik wist ook dat de vogels vliegen waren en dat het niet meer om de knikkers ging, maar het gevoel in de benen was zeer ok. Het fietsen in de eerste ronde was bij momenten gevaarlijk. Met maar één oog op een onverkend fietsparcours was het vrij lastig bochten inschatten. Er werd in het groepje waar ik zat ook niet goed samengewerkt, het ging veel te traag naar mijn goesting. Ik zag ook geen peloton meer voor ons rijden, dus een sprong wagen was ook geen optie. Maar goed, tot daar de klaagrede. Na vier ronden waarin eigenlijk niet veel gebeurde kwamen we aan in de wisselzone.

In het lopen kon ik meteen tempo beginnen maken. Eindelijk kon ik mij ontdoen van de mannen (lees lamzakken) waar ik op de fiets mee samen zat. Dat was best leuk, ook het feit dat ik alleen maar ingehaald heb maakte dat ik er toch nog een fijne ervaring aan overhoud.

Als team stonden we als eerste in het algemeen klassement. Na vandaag staan we op plaats drie. Onze naaste concurenten TriGTen 3PT hadden wat team wijzigingen aangebracht waardoor ze toch iets beter uit de verf kwamen. Dit geheel terzijde want het was een heel leuke en gezellige namiddag waar elk van ons het beste van zichzelf heeft gegeven en is dat nu net waar we bij Triatlon Team Limburg zo goed in zijn!

De volgende en laatste editie gaat door in Ieper, half september. Tot dan!

Groeten Wim

 

Erwin @ IMMaastricht

Erwin talks : IM Maastricht, my second edition

Plots zie je dat de zouttabletten van de waterontkalker op zijn en denk je : ik ga een zak of 3 halen in de Hubo.

Op dinsdag van de wedstrijdweek… Woensdag haal je die uit je koffer en til je twee zakken van 25 kg in de container van de waterverzachter.

Zaterdagvoormiddag ben je dan nog druk in de weer met de voorbereiding van je tijdritfiets in gebogen houding. Dat kon ook eerder maar ik ben nogal een last minute man.

Tegen de middag voel je dan een sluipende pijn opkomen in je onderrug die langzaam erger wordt. Naar Maastricht rijden om je fiets in te leveren lukt nog net.

En ’s avond zit je dan aan de Dafalgan Forte en Brufen maar veel verbetering is niet merkbaar. Zou ik niet mijn gezond (?) verstand gebruiken en forfait geven ? Blijkbaar gaat bij mij gezond en verstand niet samen…

Toch waren een paar dingen die me nog wat hoop gaven : 1) flexibiliteit van de rug was nog prima 2) enkele weken geleden had ik nog een acute lumbago gehad na het verpotten van een enorme kamerplant (je weet wel , balans in het gezin want Sigrun had me dat al weken gevraagd) en toen kon ik na 2 dagen zonder pijn fietsen, lopen en zwemmen. Alleen op en van toilet was toen wat moeilijker J. We zullen morgenvroeg wel zien.

 

Na een onrustige nacht loopt om 4u30 de wekker af. Yep, ik heb nog veel pijn. Uitgebreid ontbijt naar binnengewerkt met een Dafalgan forte en in duisternis naar Maastricht.

Mijn tip voor Ironman Virgins : ga bij aankomst in de wisselzone ’s morgens direct naar het toilet want een half uur later staat er een rij van 50 man/vrouw. Zo bespaar jezelf die stress toch al.

Mijn fiets was lekker droog gebleven na de storm van afgelopen nacht omdat ik uit voorzorg er een grote gele fietshoes van Powerbar rond had gewikkeld. Recuperatie van materiaal van vroegere wedstrijden levert toch wat op.

Rugpijn is toch wat beter alhoewel ik me afvraag hoe ik ga kunnen lopen want wandelen doet al pijn. Het objectief van vandaag is de wedstrijd uitdoen en daar hebben we 16u15 voor. Aan 6 km/h is dat 7 u voor de marathon en dan heb ik nog 9u15 over het fietsen en het zwemmen. Tijd zat dus J

 

De zwemstart voor de agegroupers komt dichterbij en ik plaats me in de groep van een verwachte eindtijd van 1u20. Ben toch wel blij dat het systeem van “rolling start” is in gevoerd. Vroeger zat je met 2000 en zelfs 3000 in de wasmachine van de zwemstart. Dat zijn heel veel lijven, armen en benen die allemaal dezelfde richting uitgaan.

 

De laatste 2 maanden hebben jullie me niet meer gezien tijdens de clubtrainingen. Dat was niet omdat ik jullie niet meer leuk vond J. Heb me toen echt gefocust op lange duurtrainingen in het lopen (3×30 km gedaan) en fietsen op het parkoers (3 x 165 km). Daarnaast lange zwemtrainingen (voor mijn doen althans) van 3,6km met de overige trainingen nadruk op techniek.

En die zwemtraining voelde ik tijdens de wedstrijd. Rustig begonnen want het eerste deel is stroom opwaarts. Kon niemand vinden om in de voetjes te hangen. De Australian exit (geen idee waarom men dat zo noemt, maar wel een welgekomen rustpunt). Zwemtijd na 1600 m is identiek aan die van 2016. Een goed begin dus. En nu hebben we wind (stroom) in de rug. Na exact 1u20 (goede inschatting J) krabbel ik aan wal. Lopen naar T1 zit er even niet in. Dan maar wandelen maar na een 100 m gehoorzamen de beenspieren weer.

 

Rustig gewisseld en dan op weg voor het fietsgedeelte.

Bij de eerste pedaalslagen voelden mijn benen als watten aan. Oei, dat is al veel minder. Rustig blijven en de eerste 45 km tempo in bedwang houden. Geleidelijk aan verdwijnt het “wattengevoel” en komen we in de wedstrijd. TT houding gaat goed en we rijden rustig de vele heuvels op en af (dacht ik toch J). Ik had een fietstijd van 6 u in gedachten en leek heel goed te lukken zonder te forceren.

Een tweede tip voor Ironman Virgins : probeer nooit of nooit iets nieuws tijdens een wedstrijd. Mijn loopschoenen en fietsschoenen zijn aan vervanging toe maar dat had ik nog even uitgesteld. De tijdritwielen van Mario (waarvoor dikke merci voor het gebruik) had ik al op training getest. Op vlak een parkoers en wedstrijd… Maar niet op de Hallembaye… Want dan zou ik gemerkt hebben dat het grootste tandwiel achteraan een stukje kleiner is dan dat van mijn eigen wielen. En zou ik niet, naar mijn gevoel, in groot verzet naar boven gereden zijn onder luid protest van mijn bovenbenen en aan een trapfrequentie van 50… Ondertussen nog bedreigd geweest vanaf het balkon door een pipo die me een pak slaag wou komen geven omdat ik op een pleintje in Zichen stond te plassen (en een dafalgan te nemen). Hij vroeg of ik dat thuis ook in mijn tuin deed. En ik zei naar waarheid : “ja, en mijn zoon ook”. Daar werd die niet blij van..

Na 3 u staan we heelhuids in Maastricht. Of toch wat cm² vel verloren. Bij de kanaalheuvel in Riemst wist ik, door mijn parkoerskennis, dat je snel op klein verzet moet schakelen. Dat deed ik dus, alleen liep mijn ketting eraf en kreeg ik die trappend er niet meer op. En dan val je als een beginneling op je snuit (elleboog).

De tweede rond ging ook lekker en ik begon meer en meer fietsers in te halen. Nog even de Hallembaye over met bovenbenen die bijna ontploffen. Bovengekomen denk ik dat ik in de hemel ben want ik hoor iemand “hallelaujah” roepen. De engel blijkt echter een Amerikaanse triatlete te zijn die ook blij is dat ze boven is.

Na 6 u zit het fietsen erop. Ik heb precies hetzelfde gemiddelde als in 2016 (29,6km/h).

 

En nu nog een marathon lopen. Ik weet nog niet of ik daar veel zin in heb. Rustig wisselen. Sanitaire verpozing op het toilet en we beginnen er aan.

Mijn rug houdt zich best goed. Maar vanaf de eerste kilometers voel ik een pijnlijk protest in mijn bovenbenen. Nog nooit in die mate meegemaakt. We negeren dat protest en haspelen toch 24 km af met telkens deugddoende aanmoedigingen van familie en de clubleden. Steek toch wel een hart onder de riem. Na 24 km moet ik noodgedwongen op overleven/aankomen modus overschakelen.

Ondertussen zie ik Joris en Nico aan de overkant passeren. Ze lopen dus achter mij. Ik heb ze me wel nooit voorbij zien steken. Ofwel had ik een complete black-out ofwel hebben ze een binnenwegje gevonden. Els tikt me even op de schouder aan km 38 en dat geef me opnieuw vleugels J. De laatste 3,5 km trek ik me weer op gang. Daar voor ook geprobeerd maar dat lukte niet. En loop ik tegen 12km/h naar de finish. Nog een spurtje om nog een concurrent in de laatste 25 m voorbij te steken. “You are an Ironman !  Het blijft deugd doen om dat te horen ook al is het elfde keer.

 

Bij vorige Ironmans recupereerde ik heel snel. De laatste paar dagen voel ik me echter alsof er een vrachtwagen over me heen is gereden… Maar het betert. Vichy komt er over een dikke twee weken aan. Dat is een vlak(ker) parkoers en kan alleen maar beter gaan.

Joris about a little run in Maastricht

Joris talks : Ironman Maastricht Relay (run)

Voor de 2de maal nemen Maarten, Mario en ik deel aan de relay. Vorig jaar bleven we bij het fietsen en lopen niet gespaard van pech. Ook al zei de teamkapitein: “dit jaar is het Just for fun”, waren we gebrand op een betere prestatie. Nadat ik in maart mijn focus had verschoven van ultralopen naar de kortere triatlon, stonden de duurlopen op een laag pitje. Eind mei was ik uiteindelijk toch terug begonnen met specifieke duurlopen met deze wedstrijd in het achterhoofd. Na een 2-tal duurtrainingen vond ik het toch moeilijk te combineren met de overige groepstrainingen. De oplossing was simpel: laat de duurtrainingen vallen en blijf focussen op het kortere werk.

2 maanden later krijg ik in de wisselzone de chronochip overhandigd van Mario. Met een ruime voorsprong van bijna een kwartier op het 2de relay team begin ik aan de marathon. “Just for fun” herinner ik me nog. Ik weet heel goed welke tijd de 2de kan lopen en dus ook mijn tijd. Ik had toch liever iets specifieker getraind :-). De eerste kilometers zijn zalig. Op kop van de relay-wedstrijd en nog geen druppel zweet te bespeuren. Het is vooral de adrenaline onderdrukken en het hoofd erbij houden. Raar toch zoveel aanmoedigingen, terwijl het team al de inspanningen heeft gedaan. Maarten zette ’s morgens met 49′ een stevige tijd neer. Daarna vloog Mario naar de 1ste plaats en bouwde vervolgens de voorsprong uit. Slechts 4h45 had hij nodig. Straf nummer.

Na de 1ste ronde passeer ik de bevoorradingspost die wordt bemand door JTTL. Terug een adrenaline boost en Maarten roept dat de 2de net is gepasseerd. Wow bijna een hele ronde voor. Enkele stappen verder , besef ik dat het een dubbele post is en dat de voorsprong dus een pak minder is. De hele ronde blijft ik in het ‘wiel’ van iemand die zijn 1ste ronde bezig is. Terug aan de finish klok ik halverwege de marathon af in 1h30. Nog enkele kilometers blijft hij pacen, maar eenmaal aan de Maasboulevard zakt het tempo te snel. Op kilometer 26 voel ik de hete adem van het volgende team en ik ga alleen verder.

Screen Shot 2017-08-06 at 19.33.59

Time gap t.o.v het 2de team.

Met de ruime voorsprong van in het begin heb ik de eerste helft ‘relax’ kunnen lopen. Ideaal voor een negatieve split neer te zetten. Gedurende de volgende kilometers neemt de ‘perceived effort’ serieus toe, en de splits zijn nog enkele seconden sneller. Bepaalde stukken kijk ik in de verte op zoek naar de fietser van het achtervolgende team. Terwijl ik de kilometers aftel, meen ik halverwege de laatste ronde hem gezien te hebben. Ik vond het tempo al hoog, maar de laatste 6k zal nog sneller moeten. Nog enkele kilometers volhouden en eenmaal voorbij de JTTL post en in de stad lijkt het vanzelf te gaan. Met de handen in de lucht loop ik over de finish. Kippenvel…

Een podiumplaats op een IM event is individueel onhaalbaar. Maar als team staan we sterk. Bedankt JTTL voor deze kans.

Tot slot nog een dikke proficiat voor het JTTL dames team met hun 1ste plaats, het JTTL heren team met hun straffe prestatie, Geoffrey en Erwin you’re an ironman en bedankt aan alle vrijwilligers aan de bevoorrading. Jullie gevens ons vleugels.

A good team

We Are A Very Good Team

Het mag toch gezegd worden dat we dit jaar als team goed uit de verf komen. Individueel zijn we geen hoogvliegers, maar in de breedte zijn we best wel goede amateurkes. In de T2 competitie staan we momenteel op de eerste plaats en gisteren deden we het goed in de Ironman Maastricht Team Relay. Collectief presteren we dus sterk.

Ons Ladies Team in Maastricht … of beter gezegd ons lappenmandteam kaapte zomaar de eerste plaats weg. Twee van deze atleten ondergingen dit jaar een serieuze medische ingreep en zijn nog niet 100% gerevalideerd om opnieuw de 3 sporten te trainen, dus voor hun was dit event een extra motivatie om fit te blijven en de motivatie hoog te houden. Het resultaat mag gezien worden. Zeker ook een pluim voor de loopster … want zij stoomde zich in een kort tijdsbestek klaar voor een pittige marathon. Knap werk ladies.

Bij de heren deden er twee teams mee. Eén voor de stad Bilzen en één van onze club. Ieder team had zijn eigen targets en werkte deze ook naar best vermogen uit. In het verslag van Nico kunt u meer lezen over zijn ervaring.

Team Bilzen had de ervaring van 2016 en verdedigde nu de kleuren van de Stad. De zwemmer nam in de start oud wereldkampioen Fré van Lierde op sleeptouw en mocht dan een poosje in zijn voeten hangen om hem daarna kwijt te spelen in het gewirwar van de Australian Exit. Toch bleef de schade beperkt en mochten we als derde team de timingchip wisselen. Het fietsonderdeel verliep vlot, mooi weer, matige wind, droge wegen. Het parcours is zwaar en wordt al te gemakkelijk onderschat, dus die kennis hadden we wel in ons voordeel. Toch was de verrassing groot dat we met 14min voorsprong de fakkel mochten doorgeven aan de loper. En zo volgde er onverwacht een zware opdracht! Hoe moesten we dat tactisch aanpakken, want het eerste achtervolgende team had een snelle marathonner in dienst en deze liet onze ruime voorsprong zeer snel verdwijnen? Gelukkig bleef onze run-star verstandig on feet en hield hij extra reserve in de tank. Het venijn zit zoals altijd in de staart. De laatste ronde kwam zijn versnelling en tegelijkertijd krijgt onze achtervolger een enorme dreun. First Relay Team ! Proficiat !

Speciale dank en felicitaties aan Elke en sponsor Huls die deelnamen voor Team Riemst. Zij wonnen de mixed-relay titel.

Tussendoor ook een proficiat aan Geoffrey, Erwin en Erik die succesvol een Ironman individeel afwerkten.

Keep on training !

Mario Appermans

 

Nico talks : My First Marathon

Nico Talks : Mijn eerste marathon

Gisteren liep ik mijn eerste marathon, tijd: 3h22 (avg 4’50). Ik kreeg de kans om mee te doen met de Ironman Team Relay met onze club Triatlon Team Limburg. Beslissing pas genomen begin juli na mijn halve afstandstriatlon in Geraardsbergen op 2 juli, waar ik de halve marathon liep onder de 1h30. Op dat moment was dat ook mijn langste loopafstand.

Coach Mario had er vertrouwen in, we zijn immers triatleten met een brede basisconditie.

Op 7 juli vertrok ik op vakantie voor 2 weken naar de Dolomieten met een inderhaast samengesteld schema met 3 duurlopen per week: W1: 60min, 100 min, 90min; W2: 120min; 120min; 120min. Die 2de week was een ware beproeving want ik had daar geen vlak loopparcours. 120min was 1uur met 400hm klimmen en 1uur dalen. Vooral de afdalingen, waren loodzwaar voor de onderbenen, het resulteerde finaal in een beenvliesontsteking. Na die 2 weken dan nog 1 week blijven doortrainen in België: 8km; 16km en 12km in combitraining met fietsen.

Dit was mijn marathonvoorbereiding aangevuld met nog enkele dagen ontstekingsremmers. Week voor de marathon niet meer gelopen.

Nico

 

Wedstrijddag gisteren eerst nog genoten van de Ironman zwemstart en om 14h10 kreeg ik van teamlid Wim de chip om aan het afsluitende loopnummer te beginnen. Ik ben pijnvrij kunnen vertrekken en zat vrij snel in het ritme van Geraardsbergen. Halfweg klokte ik 1h30 maar toen kreeg ik last van serieuze blaren. Verval werd hierdoor al veel te vroeg ingezet, na 25km kon ik niet meer sneller dan 5’/km, staplengte werd kleiner en hartslag zakte naar 130bpm (eerste helft van de wedstrijd nog ts 155-160).

Het was dan ook aftellen de laatste 5 km, maar dankzij de aanmoedigingen van het “thuispubliek”, o.m. onze clubleden aan de bevoorrading en ook mijn oude loopvrienden van Team Paluko hebben we de klus kunnen klaren.

De aankomst was een van mooiste momenten, teamlid Henny stond klaar en we mochten samen over de meet op de feestelijke markt van Maastricht. Jammer dan Wim er niet kon bijzijn want met zijn sterke fietstijd had hij ook een belangrijk aandeel in onze 7de plaats bij de mannen en 10de plaats overall.

Nu enkele dagen de blaren verzorgen en de rest van het seizoen korte afstanden afwerken. De marathon was een fantastische ervaring, zeker in die onvergetelijke Ironman omgeving. Mijn uitdrukkelijke dank gaat dan ook naar onze club dat ze mij deze kans hebben gegeven.

Langer hoeven we bij deze marathon ook niet stil te staan: de echte toppers zijn dan ook de Ironmannen die ook nog moesten zwemmen en fietsen.

 

Nico Haneca

7 augustus 2017

Maastriathlon by Cas

Cas Talks : Maastriathlon

Op 15 juli 2017 was de Steengoed Maastriathlon toe aan zijn tweede sprint wedstrijd, net zoals ik. Hier een kort verslagje over het verloop van de wedstrijd.

Om 12u30 plaatste ik mijn spullen in de wisselzone, aangezien de wedstrijd om 13u begon. Plots zie ik langs me Pieter staan. Onze club is dus weer goed vertegenwoordigd.
13u en het startschot wordt gegeven, maar ik zou mezelf niet zijn moest ik niet net op dat moment met een collega-triatleet aan het babbelen zijn. Na lekker wakker geschud te zijn begin ik aan een sterk zwemnummer. Zwemmen is mijn sterkste onderdeel.

Ik kom mooi als tiende uit het water, met mijn badmuts op halfzeven en mijn wetsuite dat maar moeilijk uit wil. Na een redelijk snelle wissel spring ik op mijn fiets maar helaas ging dit een stuk minder snel. Dat het parcours loodzwaar was, had daar waarschijnlijk ook wat mee te maken.

Haarspeldbochten, lange stroken met tegenwind en af en toe een slechte weg maakten het er dan ook niet makkelijker op. Ondanks dat stayeren toegelaten was, kon ik pas na 15km bij een groepje aansluiten. Resultaat is een 34ste tijd met het fietsen. Dan terug naar de wisselzone, waar het weer zeer vlot verloopt en in een mum van tijd begin ik aan het lopen. Dat gaat beter dan het fietsen, maar is ook nog niet hetzelfde niveau als het zwemmen.

Ik finish in 1u10min, goed voor een 13e plaats in het algemene klassement en een 3e plaats bij de M18.

Conclusie: wat meer fietsen en lopen, en wie weet finish ik binnen een paar jaar wel wat hoger op het podium. Ik vermoed dat twee keer per week deelnemen aan de fietstraining in groep me hier zeker bij gaat helpen. Ik weet dus wat me te doen staat! Maar alles op zijn tijd, want met haast bouw je geen conditie op hé

 

20205736_1507377775986766_1280970481_o

20180268_1507380472653163_369859190_o

Triatlon Vilvoorde

Toby Talks : Afzien in Vilvoorde

Op zondag 9 juli lagen Yente en ik in het water van de jeugdtriatlon in Vilvoorde. Het was voor mij de eerste triatlon dus ik was nogal nerveus. Toen het startschot werd gegeven begon de adrenaline te komen. We moesten eerst 500 m zwemmen en voor mij is dat niet het snelste onderdeel.

Voor de wedstrijd begon waren er nog wat verwarringen over als je een wetsuit mag aandoen of niet maar Yenthe en ik hebben besloten om het niet te doen en voor mij was dat een domme keuze want dan ging ik wat sneller. Toen ik uit het water kwam (als laatste) liepen we naar de wissel en was het volgend onderdeel fietsen.

Ik vind van mijn zelf dat ik één van de snellere fietsers was. Het was 10 km fietsen met nogal wat tegenwind. Ineens kwam er een meisje in mijn wiel rijden met een scheidsrechter en langs maar die zei niets dus zij kwam mij voorbij en ik reed toen in haar wiel maar toen zeiden ze tegen mij dat ik dat niet mocht doen dus ik heb ze maar weer ingehaald en nog 5 andere jongens.

En toen kwam het laatste onderdeel: lopen, het was een afstand van 3 km, het lijkt weinig maar als je daarvoor al hebt gezwommen en gefietst dan is het geen pretje. Ik had het de eerste km al zwaar want ik kreeg steken ter hoogte van mijn longen dus ik kon moeilijk ademen maar de techniek die de trainers mij hebben geleerd hielp mij er wel door. Ik vond het een hele mooie wedstrijd om mee te beginnen.

Met dank aan de coach en de trainers.

Toby Bamps

19748575_727566374034906_2601081994903053030_n

19894578_727568357368041_6470910975944552049_n

19961326_727570887367788_1468953261832860351_n