Druk weekendje om het jaar af te sluiten

Het laatste raceweekend van het Vlaamse triatlonseizoen is helaas weer een feit. Hier in telegramstijl de belevenissen van afgelopen weekend.

Ikzelf nam zaterdag deel aan de Houffa Raid van SE. Leuke wedstrijd, lekker weer, prachtig parcours, stomme kajaks (… al lag dat aan mezelf), zeer rustig vertrokken, goed ingedeeld @Z3, op gravelbike gereden, 1x lek in afdaling, 3 dagen spierpijn.

Zondag de laatste manche van T3 devision 2. Veel regen, veel modder, nat, nat en zei ik al dat we nat werden? Korte hevige wedstrijdjes, vooral jeugd ingezet, uiteenlopende prestaties, gelukkig toch nog 3de in de eindstand, proficiat team!

Maandag hadden we dan onze tweede activiteit voor ondernemers @HQ Ridley met oa topsporttrainer T. Steurbaut en enkele ex profrenners. Hier wat beeldmateriaal over deze activiteit.

 

 

 

 

MVC talks : Triatlon Mechelen

Een paar maanden geleden las ik een bericht over een triatlonwedstrijd in september te Brussel.  “Fake nieuws”. Voor het laatste triatlonwedstrijd van het seizoen was ik dus op zoek naar een alternatief en ik koos voor de kwarttriatlon in Mechelen. Een paar dagen vooraf vertelde Jan mij dat Mechelen meestal een snelle wedstrijd omdat stayeren toegelaten is. De kleine lettertjes van de inschrijving had ik dus niet gelezen en ik had niet meer veel goesting meer in een draft wedstrijd. Maar de dag zelf was het prachtig weer en dan wil je de batterij volledig laten afgaan. Mijn doel was om niet te vallen en de finish te bereiken onder 2u30.

Ik kwam een 1 uur voor de wedstrijd toe en na het aanmelden bij het secretariaat kreeg ik onder mijn voeten omdat beide wisselzones gingen sluiten. Na aandringen kreeg dan uiteindelijk toch nog mijn chip. Een half uur voor de zwemstart stond alles klaar. Waar was al die heisa voor?

Op het strand kwam Filip De Ceuster van KTT tegen. We praatte over hoe vreselijk zwemmen is, onze doelen voor 2019 en de clubs. Het zwemgedeelte (2 rondjes van 750 meter) was zeer spectaculair met de “beachstart” en de Australian exit. Super zo een exit want je kan terug even op adem komen. Bovendien was er na zo een Australian exit meer ruimte en kon ik eindelijk een beter zwemritme aannemen.

Eenmaal uit het water, een lange wisselzone in, en sprong ik op de fiets. Samen met een Nederlander had ik al snel afgesproken om er samen een koers van te maken. Maar er vormde zich achter ons snel een groep van 8-10 man. Terwijl de meerderheid zich nestelde achter “ons” peloton waren er toch een paar zeer goede renners die mee met ons het initiatief namen. De snelheid was gemiddeld 37-38 km/uur en van elke kilometer had ik genoten, echte koers. Na het fietsen liep ik de wisselzone binnen om aan het lopen te beginnen. Ik was een beetje verloren gelopen in de wissel maar uiteindelijk toch mijn loopschoenen gevonden.

Ik vreesde dat ik de hoge snelheid van het fietsen ging bekopen tijdens het lopen. Maar dat bleek nog goed mee te vallen. Heel snel zat ik in het kleine groepje van lopers die ook sterk hadden gereden in “ons” peloton. Het tempo zat goed, de benen voelde goed aan en na 3 kilometer heb ik mij kunnen afschudden. Ik was heel erg  tevreden over het looponderdeel. Uiteindelijk kwam ik aan in een tijd van 2u32, 91st overall en 11dein mijn groep (M40).

Met een zeer tevreden gevoel sluit ik dit seizoen af. Lopen is enorm verbeterd en ook in het fietsen heb ik een stap voorwaarts gezet. Het zwemmen blijft een werkpunt. Bedankt Mario en Ludo voor de trainingen!

Druk weekendje in september …

Afgelopen weekend weer heel wat bedrijvigheid met TTL en JTTL.

Zaterdag ons kid- en jeugdevent aan de Paalse Plas. Een zeer geslaagde editie. Niet in aantal deelnemers, maar wel – en dat verheugd ons veel meer – in de triatlonmentaliteit die deze kids toonden. Na Ironkids Bilzen stelde we ons toch vragen over het opleidingsniveau van en de entourage rondom veel kids … maar dit event toonde duidelijk een veel beter beeld. Chapeau aan al die straffe jongens en meisjes!

Ook de swimrun viel zeer goed in de smaak. Het was voor veel deelnemers een kennismaking met deze relatief jonge sport en men ondervond zeer snel de complexiteit ervan. Leuke verhalen aan de finishlijn.

We eindigden de dag met het project Over De Brug dat personen met jongdementie wil ondersteunen in hun bewegingservaring.

Zondag dan helemaal naar Ieper voor de T3-serries devision 2. Een zeer mooie wedstrijd in Flanders Fields. De TTL-groepssfeer zat meteen zeer goed en dit hielp ongetwijfeld om een sterks win-bike-run traject af te leggen. Resultaten staan momenteel nog onhold wegens een klein technisch probleempje … dus even afwachten als we onze derde positie hebben kunnen vasthouden.

 

Erwin Talks : Proeven van een echt WK

6928bb70-7eff-42b6-aed0-4f29ab9a45bc

Wij zijn ondertussen meer dan 48 uren na de race van zondag en mijn bovenbeenspieren voelen nog steeds pijnlijk aan. Teken dat ik hard en diep ben gegaan  in waarschijnlijk een van mijn beste wedstrijden ooit.

Ik had mijn seizoen helemaal niet afgesteld op het wereldkampioenschap in Zuid Afrika. De halve ironman in Krachgau op 3 juni waar ik een slot kon pakken, was een voorbereiding op het hoofddoel van 2018, de ironman van Hamburg, 7 weken later.
Maar plots werd Hamburg een verplichte hindernis tijdens de voorbereiding voor Zuid Afrika. Niet zo makkelijk en eerlijk gezegd, mijn focus, trainingsmindset en gedachten waren bij het wereldkampioenschap. Hamburg viel uiteindelijk mee.  De eerste twee onderdelen van deze duatlon (het zwemnummer was afgelast omwille van blauwalgen) waren zelfs zeer goed met mijn snelste fietstijd ooit (5u07). De afsluitende marathon viel zoals gewoonlijk niet mee, maar het belangrijkste doel, finishen, was bereikt.

Dan bleven er nog 5 weken over om te recupereren, snelheid aan te scherpen en te taperen. Na een relatieve rustweek, begon ik aan een blok van 3 weken met 8-9 korte sessies per week. 3-4 zwemmen waarvan 1-2 techniek bij Ludo, een klimtraining bij het fietsen (70 km), een tempotraining (60 km) en losfietsen (60km). Daarnaast nog 2-3 looptrainingen met de langste 14 km met 3×3 km tempo Z3. Op vrijdag deed ik dan de drie sporten na mekaar : 1500 m zwemmen, 60-70 km fietsen en dan koppelloop van 6-8 km met  de eerste 4-5 km aan 4.15/km. Focus was op kwaliteit en intensiteit. Op weekbasis kwam ik niet boven de 11u. Langste trainingen waren bewust niet langer dan 70 km of 14 km. De voorlaatste week de fietsconditie even getest tijdens de woensdagavondrit. 34,6 km gemiddeld. Dat zat goed (sorry Erik, dat jij daar ongewild slachtoffer van werd). De laatste lange loop ging met 3×3 km aan 4min 15-20. Dus dat zat ook snor.

En zo was de laatste week plots daar. En nemen heel wat praktische voorbereidingen de overhand.  En bij een transcontinentale reis komt heel wat kijken gaande van paspoorten, internationaal rijbewijs, logies, fietskoffer, tijdritwielen… En niet te vergeten : bagage afwegen.  De eerste maal dat ik naar een Ironman (Lanzarote) vertrok per vliegtuig had daar te weinig bij stil gestaan en wees de weegschaal 85 kg aan en een flinke rekening bij de incheckbalie.

Daarnaast waren er nog een aantal urgenties op het werk die ik ook nog wilde afwerken. Dus van de geplande laatste trainingen kwam buiten 1500 m zwemmen niet veel terecht maar uit ervaring weet ik dat het haast altijd zo gaat. Die laatste trainingen zullen geen enkel verschil maken.

We vliegen rechtstreeks vanuit Schiphol met KLM en verblijven daar een nachtje om mogelijke filestress te vermijden. Op de luchthaven kom ik een collega agegrouper, Kris Govers tegen. Ik ken hem nog van de 70.3 Luxemburg 2016 waar ik tweede en hij derde werd en dus ook naar het wereldkampioenschap konden. Australië stond toen echter niet bij onze vakantieplannen…

Perfect om 10 u start de piloot de motoren en zet ze 5 minuten later weer af….4 uur later zitten we in ander vliegtuig op weg naar Kaapstad waar we om 2 u  s.anderendaags aankomen voor een veel te korte overnachting.  Onze binnenlandse vlucht naar Port Elisabeth is om 11.30 u. Dus een uurtje op voorhand arriveren lijkt ons gezelschap (wijzelf, Kris en zijn vrouw,  Sven en zijn vrouw en een verdwaalde triatleet uit Utah) meer dan voldoende. We schuiven samen aan voor de check-in waar ik te horen krijg dat ik met British Airways vlieg en niet met deze maatschappij. Hoezo, waren er dan 2 vluchten op hetzelfde uur ? Jawel en daarna volgt een race tegen de klok want het vliegtuig vertrekt over 30 minuten : check in, fietskoffer wegbrengen, veiligheidscontroles… Sigrun ziet me één minuut voor het sluiten van de gate finishen. Ik krijg geen felicitaties van haar :-)

Aangekomen in Port Elisabeth duikt een nieuw probleem op : er wordt hier links gereden. Op zich is dat geen probleem voor me, maar rijden met een auto waar het stuur rechts staat is wel een nieuwe uitdaging. Bij elke afslag gaan de ruitenwissers aan en bij het schakelen zit mijn rechterhand iets te zoeken in het vak van de deur. En links kijken in een achteruitkijkspiegel is nog veel moeilijker dan links ademen bij het zwemmen. Gelukkig is het verkeer niet te druk.  We besluiten eerst te registreren. Dat loopt vlot (zelfs met vingerafdrukken) alhoewel we te horen krijgen dat er een probleem is met de ritssluiting van alle 3700 rugzakken… Maar niet getreurd, men belooft dat er een perfect nieuw exemplaar zal worden opgestuurd naar ons thuisadres.  Ik begin het ongemakkelijk gevoel te krijgen dat er nog calamiteiten zullen volgen. Na een snack in het Ironman hotel dat vlak tegenover de finish ligt, horen we plots dat de landenparade is gestart. We bekijken dit schouwspel even van op afstand maar geven er snel de brui. Onze B&B ligt 20 minuutjes van Port Elisabeth en we willen toch nog vanavond uitpakken en mijn fiets monteren. 1,5 u later staan we nog in de file en zijn nog geen meter korter bij onze bestemming. De grootste doorgangsweg van Port Elisabeth is over 2 km afgesloten voor de Ironman landenparade ( er wordt maar op een plaats overgestoken en de rest speelt zich af op het strand…..). Omleiding is niet voorzien. Je houdt het niet voor mogelijk. Eindelijk begint het verkeer te vlotten maar het kost ons nog een uur om 20 km te overbruggen. De gehuurde GPS dateert van 1900 en stuurt ons alle richtingen uit op complexe verkeerswisselaars. Ondertussen is het snel donker geworden wat de situatie niet makkelijker maakt. We belanden een paar keer in achterafbuurten waar je liefst niet in panne valt.  Het zal nog 5 ritten duren vooraleer we de correcte weg vinden.

Snel iets gaan eten zit er in Zuid Afrika ook niet in. In de buurt van onze B&B zijn er geen restaurants en zo zijn we verplicht om terug te keren naar Port Elisabeth met de nodige omwegen. Een simpele pasta eten neemt snel 1u30  à 2 uren in beslag.
Ondertussen is het vrijdag en ik heb nog nul focus op de wedstrijd. Door onze gebrekkige wegenkennis arriveer ik ook te laat op de georganiseerde zwemsessies. Maar ik slaag er toch in om een kleine 500 te zwemmen in de oceaan. Het water is koud (15 graden) en er is behoorlijk stroming : uit gaat 15 s/100m sneller dan terug. Dat belooft voor zondag ! Daarna nog een loopje van 6 km met eerder flanellen benen. Dat is ook niet goed voor het zelfvertrouwen…

Zaterdag is een prachtig dag met veel zon en weinig wind. Ideaal weer voor de dameswedstrijd. Ik neem de tijd om mijn fiets te monteren en af te stellen. Nog even een halfuurtje testrijden in de buurt op het Nelson Mandela fietspad dat langs de kust loopt. Om ongewenst verkeer te weren is er iemand op het idee gekomen om betonnen (meer)palen met een tussenruimte van 30 cm te plaatsen op regelmatige afstand. Dat is bangelijk eng om met je fiets door te rijden. Bij één van deze hindernissen liggen er op de koop toe glasscherven die ik ontwijk. Het volgende moment maak ik een mooie salto met fiets en al omdat ik tegen zo’n meerpaal bots. Gelukkig zonder gevolg voor fiets en rijder maar daar had mijn wedstrijd al voorbij kunnen zijn.

Het nu toch wel tijd om te focussen! Je bent op het wereldkampioenschap 70.3. Tijdens 100 kwalificatiewedstrijden hebben meer dan 180.000 triatleten gestreden voor een slot. Voor 55-59 age Group zijn er 180 deelnemers op de 2500.  180 55 plussers geselecteerd op 13.000 kandidaten. Hier zijn dus de besten aanwezig en het gaat hard waaien en er gaan veel golven zijn en het gaat regenen en er zijn veel en lastige heuvels en mijn voorbereiding deze week was noppes. Hoog tijd om de knop om te draaien: dit is een race 70.3 en dat is mijn beste afstand. Je voorbereiding was heel goed en de laatste testen super. Je hebt goed gerust en bent er klaar voor. Kijk alleen naar jezelf en doe je best. Op alle andere elementen zoals het weer heb je toch geen invloed. Het wedstrijdplan is simpel : zwemmen overleven in 37 minuten, agressiever dan gewoonlijk fietsen (220 watt) en lopen (4.25/km).

Maar eerst nog wat andere hindernissen overwinnen… Check in van de de fiets en bijbehorende zakken gebeurt in twee wisselzones die 1,5 km uit elkaar liggen. Fiets op zijn plaats (#290) en omdat het vannacht toch wel afkoelt, maak ik hem volledig  vertrekkensklaar met gels en drinkbussen. Dat is alweer minder stress morgenvroeg. Ik moet wel zeggen dat er een aantal knappe mobiles naast mij staan te blinken… Fietszak op zijn plaats en 1,5 km wandelen tot T2 en loopzak afgeven. Dacht ik… Blijkt dat mijn loopspullen in mijn fietszak zitten. De scheidsrechters zijn onverbiddelijk en ik mag nog eens 3 km wandelen. Als verontschuldiging kan ik aanvoeren dat de zakken niet volledig blauw of rood waren met opschrift BIKE en RUN maar transparant met een rode en blauwe lijn en ik ze nog gecheckt had op voorhand maar het blijft een beginnersfout. Nu, onze Amerikaanse vriend was zelfs vergeten om zijn loopschoenen in zijn zak te steken en merkte dit pas bij de terugkeer naar zijn hotel….

Eindelijk wedstrijddag. Goed geslapen, goed ontbijt en we kunnen nu de weg naar de start. Het regent heel lichtjes en de wind is zwak. Ziet er goed uit. We moeten wel zorgen dat we tegen 16 u binnen zijn want dan wordt er storm voorspeld.
Vertrek om 6 u. De wisselzone sluit om 7u30. Op 5 km van de start is de weg geblokkeerd en van een wegomleiding naar de start heeft niemand weet. Niet te geloven! Ik ben al lang blij dat mijn fiets vertrekkensklaar staat maar de stress stijgt toch wel. Zeker omdat de GPS geen alternatieve route aangeeft en we op het geluk in de juiste richting proberen te rijden via stadswijken. Gelukkig komen we een vroeg joggend koppel tegen waarvan de man met ons meerijdt om de weg te tonen. Blijkt ie zelf een triatleet te zijn maar had zich spijtig genoeg niet kunnen kwalificeren.
Om 6.40 kom ik eindelijk aan in T1. Buiten mijn banden oppompen en een paar keer naar toilet gaan, heb ik niets meer te doen.  Mijn reeks start pas om 8.45u.

De rolling start gaat per age group waarbij het me niet duidelijk de volgorde van de groepen werd bepaald. De 35 -39 starten voor ons maar ook de 70plus en de 60-64. En na ons komen nog de 25-29 …

Eindelijk is het aan ons! Ik weet dat ik straks de nummers van 274 tot 450 in de gaten zal moeten houden. Gewoontegetrouw zet ik me in de achterste regionen. Bij de start voel ik heel rustig en na 100m op het strand trotseren we de branding. En hop, we zijn begonnen aan het zwemnummer. Alles voelt direct goed aan. Ik hoor Ludo zeggen : voeten samen -diep doorhalen. Dus doen we dat plichtsgetrouw.  Het parkoers is duidelijk afgebakend en ondanks de soms hoge deining blijf ik perfect op koers wat ook blijkt uit mijn Garmin die 1925m zal aangeven. Ik hoop enkel dat ik niet zeeziek zal worden van al die deining. Op het einde van het zwemmen worden we door de branding op het strand gegooid en staat er 36min30 op de Garmin. Ik zit dan op positie 106 op 180. Een heel goed begin! T1 is nog een 300m lopen. Onderweg worden we vakkundig gestript van onze wetsuit en een vrijwilligster helpt me zelfs in de wisselzone. Nog nooit meegemaakt en voor herhaling vatbaar!

Het fietsparkoers bevat meer dan 700 hm en start direct met een vrij lange beklimming. Kwestie van het hoofd erbij te houden en me niet op te blazen. Ik hou mijn wattages onder controle maar voel toch dat ik geen superbenen heb. Na een halfuur kom ik er door en begin aan mijn inhaalrace. Er staan echter nog een paar pittige en lange klims op het programma maar in de afdalingen en op vlakke stukken zet ik de turbo al eens aan en draai die volledig open in de laatste 30 km. Binnen in 2u40 met een gemiddelde van 33,6 km/h en ondertussen een zestigtal plaatsen opgeschoven.
In T2 mogen we onze fiets afgeven en dat is de laatste keer dat ik mijn Garmin zie..

In de wisselzone zit ik plots langs Kris Govers die wel sneller gezwommen heeft maar minder risico genomen bij het fietsen.  Er zijn nog 2 andere Belgische deelnemers in onze leeftijdsgroep maar die zitten al een stuk achter ons. Na een snelle wissel weg voor het loopnummer. Maar waar is mijn Garmin? Shit, ik heb die op mijn fiets laten zitten en die staat niet per nummer maar per aankomsttijd T2 gerangeerd. Ik draai direct de knop om en kies er voor om op het gevoel te lopen i.p.v. terug te keren. Mijn benen voelen direct goed aan maar ik heb geen benul van mijn snelheid alhoewel het niet traag aanvoelt. Het loopparkoers bestaat uit 2 rondes van 10,5 km met 2 vrij pittige hellingen van 300 en 500 m per ronde. Bij de bevoorrading na km 2,5 neem ik een sanitaire stop die me later 5 plaatsen in de ranking zal kosten. Had ik dat geweten, dan had ik mijn plas nog wat opgehouden. Na de plaspauze zie ik Kris voor me lopen op een meter of 50. Ik vind dat hij goed doorloopt en besluit hem maar langzaam in te halen. Als ik langs hem kom, vraag ik “Kris, wat is je tempo?” Hij kijkt wat vreemd op en zegt 4min20. Prima en ik versnel want ik voel me goed. Zo gaan de kilometers voorbij en buiten een kleine inzinking op 10 km kan ik, achteraf gezienen tempo van 4min10-15 op de vlakke stukken aanhouden. Met 1u33 (4.25/km) klok ik één van mijn beste tijden ooit. Het blijkt de 11de tijd te zijn in mijn leeftijdsgroep en brengt me op 28ste plaats. Achteraf bekeken zou ik die tijd waarschijnlijk nooit gehaald hebben, moest ik met mijn Garmin hebben gelopen. Ik zou mezelf niet harder dan 4min20 op de vlakke kilometers laten lopen uit schrik voor een inzinking. Dus meetinstrumenten blokkeren soms ons potentieel.

Natuurlijk ben ik fier mijn mijn 28ste plaats (van de wereld zoals de vriend van mijn dochter opmerkte) maar wie me kent weet dat ik nog altijd streef naar hoger, sneller en beter. De objectieven voor 2019 zijn bij deze gezet 😀.

 
Een dikke merci aan mijn vrouwtje Sigrun want samenleven met een oude trifanaat is niet altijd simpel, aan Mario voor alle coachwijsheid en het lenen van de tijdritwielen, aan Ludo voor de techniektrainingen en de iedereen van onze club (de mannen en vrouwen van baan 1 in het bijzonder) voor de aanmoedigingen!!

Henny Talks : Half Distance Almere

image1

Almere half distance in telegramstijl :

Swim: 35′ op 2119m

Het zwemmen voelde goed aan, enkel een heel stuk tegen de opkomende zon zorgde voor wat ‘parcours afwijking’ denk ik. De laatste 500m was precies een samenkomst van zwemmers in een trechter, velen stopten plots waardoor ik wat tijd verloor. Al bij al tevreden met de tijd, zeker met 200m meer op de teller :-)

Bike: 92km  2u50

The data ; avg 32,5, HF154, cad 82, avg vermogen: 230W, max gem vermogen (20′): 255W, NP: 239W

Het fietsen ging vlot, zeker de eerste 30km, de wind wat op de zijkant waardoor ik dan een gemiddelde haalde van 34,2. Ondertussen 2x ‘pisstop’ gehouden om toch wat gewicht kwijt te spelen :-)
Helaas was de pret dan redelijk voorbij, we verlieten de kustlijn, richting binnenland met de wind als spelbreker. Ik haalde nog ca 31-32 maar kon dit wel aanhouden zonder echt in het rood te gaan. Uiteindelijk na 92km nog een gemiddelde overgehouden van 32,5. De eerste keer dat ik niet echt dood was na het fietsen en ook dat ik heel wat fietsers kon inhalen was een leuke ervaring. Wel blijf ik er bij dat ik nog meer rendement uit de fiets kan halen, de instellingen van de cockpit zijn nog niet volledig in orde … hier kunnen we dus nog iets tijd/energie winnen.

Run: 21km  2u02

The data : avg 5’50/km   HF173   cad 173

Het lopen bestond uit 3 rondes van 7km. Ik begon redelijk fris aan het lopen, na de eerste ronde voelde ik natuurlijk de benen al wat zwaarder worden. Ik startte aan een tempo van 5’20 – 5’30. Na de eerste 10km zag ik 55′ op de teller. Natuurlijk daarna wat verval maar voor de eerste keer kon ik wel blijven doorlopen zonder krampen of andere dingen. Wel stopte ik aan de bevoorrading om voldoende te drinken maar daarna begon ik steeds opnieuw te lopen.

Eindtijd: 5u42, dus heel tevreden met deze tijd.

Conclusie:

Het zwemmen blijft een status quo waar ik tevreden mee ben. Ik verwacht ook niet dat ik nog veel sneller kan zwemmen.vHet fietsen blijkt beter en beter te gaan. Hier voel ik dat er nog meer progressie mogelijk is, zeker als ik zie wat de wattage nu is na ca 3u stampen tov van ca 6m geleden. Het lopen blijft uiteraard een werkpunt, op 21km moet ik zeker naar ca 1u50 kunnen gaan. Dit lijkt me een realistisch doel voor volgend jaar. Uiteindelijk is er al veel verbetering maar ook hier voel ik dat er nog wat progressie mogelijk is.

Genoeg werkpunten om komende winter aan te werken … zo blijven we bezig en gemotiveerd ;-)

Nico Talks : Halve van Knokke

IMG_1311

Net zoals in 2017 was het de bedoeling om dit jaar opnieuw een 10-tal triathlonwedstrijden af te werken en was ik al vroeg ingeschreven voor oa. van sprints Vilvoorde/Namur, 1/4 Maastricht-Eijsden, Stein 1/60/10, Jabbeke 111 tot halve afstanden Challenge Geraardsbergen, Zwintriathlon en Halven van Damme als afsluiters. Tussendoor nog enkele loopwedstrijden en enkele cyclo’s met ING WellBeING.

Luik-Bastenaken-Luik en de Fleche Wallonie bevestigden meteen dat een goede winter en de trainingsstage in Grimaud goede fietsbenen zouden opleveren voor de fietsonderdelen dit seizoen. Ook met het lopen zat het goed met een pace van 3’54 op de Tungri Run 10km. Maar nog voor de eerste triathlonwedstrijd er aan kwam sloeg het noodlot tot met op 2 juni een zware valpartij op de Hammer Series in het Tom Dumoulin Bike Park in Sittard: gevolg luxatie type3 van sleutelbeen en verrekkingen en blokkades aan het bekken.  Mede door een peesontsteking met cortisonebehandeling enkele weken ervoor, zag het er niet naar uit dat er de eerst komende maanden nog zou gezwommen worden en ook na een week rolstoel, bleef stappen moeilijk laat staan dat er van joggen of lopen sprake zou zijn. Waar mogelijk dan maar wedstrijden annuleren om maximaal inschrijvingsgeld te recupereren. De meeste organisaties waren zeer constructief gaande van geld terug, tot inschrijvingsbon voor volgend jaar of gedeelte geld terug. Met Challenge Geraardsbergen viel niets te regelen (geen verzekering genomen..) en voor de Zwintriathlon kwamen ze pas in augustus met de log-in codes om je inschrijving te kunnen annuleren, weliswaar mits doktersattest en maar voor 25% teruggave.

Maar gesteund door de hardwerkende TTL clubleden en geïnspireerd door Sylvia en Jean-Paul die ook wel over revalidatie konden meepraten, begon ik na 1 week al ingetaped op de rollen te trainen en na 3 weken al met beenoefeningen in het zwembad. Coach Mario vond aquajogging maar flauwe kul. Zwemtrainer Ludo had hiervoor immers speciale oefeningen in petto (rechtstaande crawl benen…) die hij meteen voor iedereen invoerde (tot algemeen enthousiasme van jeugd en volwassenen). “Wat goed is voor de benen van Nico is goed voor iedereen overtuigde hij”. Daarnaast kreeg ik tot vorige week 3x/week manuele therapie en krachtoefeningen bij Lore Vanschoenwinkel van PRO Action in Tongeren. Op 24 juli zwom ik uiteindelijk mijn eerste lengte borstcrawl en op 31 juli al terug een loopje van 8km.

Bij de TTL-helperspost op de IM Maastricht zag ik zoveel atleten afzien dat ik mij de avond zelf nog inschreef voor de 1/4 van Viersel. Zonder ambitie uiteraard maar met als doel om dit seizoen toch nog 1 triathlonwedstrijd af te haspelen. Ondertussen mocht ik van Ludo het zwemvolume opdrijven en kon ik alsnog Viersel afwerken met 1km zwemmen in 20min. en het 10km loopgedeelte aan een pace van 4’12. Op dat moment kon ik moeilijk nog aanspraak maken op een doktersattest om de Zwintriathlon te annuleren en centen te recuperen. Alle hens aan dek werd het motto om het seizoen af te sluiten op 8 september met een nog halve afstand. Waarom niet zegt een triatleet, uitdoen zou wel lukken, alleen nog wat extra zwemvolume en nog enkele lange duurlopen.

Vorig week was het dus zover, eerst nog met de club de sprinttraining in Vroenhoven afwerken en de donderdagavond vertrokken naar het ouderlijk huis op hotel bij mama Damme. Vrijdagmorgen vroeg uit de veren voor een korte parcours, start -en wisselzone verkenning naar Sluis. Aan de kust was het ondertussen zonnig maar fris en na de registratie en check-in ’s avond om 17h00 in Knokke zagen we het volledig zitten om te genieten van de eerste 1/2 Zwintriathlon (naar verluidt in 2019 een 70.3 IM)

De sfeer zat er al vanaf 8h30 goed in, met een door de politie geëscorteerde versplaatsing van de atleten van Heist naar de start in Sluis, en met enkele leuke babbels onder triatleten onderweg. Dat we met een 5-sterren organisatie te maken hadden bleek al meteen: op 10 minuten tijd werden zo’n 300 atleten in de wisselzone toegelaten en kon na afgifte van de strozak vrij vlot de rolling start (over een tijdelijke brug vanaf een plankier) beginnen. Met de opzwepende speaker Hans op de achtergrond koos ik voor de -35minuten startbox, wat natuurlijk met de beperkte training veel te hoog gegrepen was, maar het zou me comfort geven, ik zou toch alleen maar worden ingehaald. Op de plaats waar ik zo’n dertig jaar geleden met de snelschaatsen vanuit Damme kwam aangegleden voor de Zwinstedentocht, mocht ik nu met een stralend zonnetje genieten van het toch relatief fris vaartwater van 17°. Zonder te forceren en af en toe rondkijkend kwam ik na 37min op de trappen van pier 2 uit het water. Een degelijke tijd vond ikzelf, wetende dat ik vorig jaar in Geraardsbergen 35min klokte en sinds de valpartij van 2 juni nog geen enkele keer een blok van meer dan 500m had gezwommen. Het vertrouwen zat meteen goed ik zou er bij het fietsen deze keer ook alles uithalen. De eerste 20km begon ik rustig aan en toen ik na een eerste energiereep het tempo wat wilde opdrijven reed ik lek ter hoogte van Retranchement. De bandenwissel verliep slecht door een weerspannige binnenband. Na een 2de poging zat de band goed maar lukte het niet om met de handpomp voldoende druk te krijgen. Een vriendelijke omwonende bood zijn compressor aan. De man zijn intentie was goed maar van een snelle wissel had hij nog nooit gehoord. Uiteindelijk kreeg hij max. 5bar in de band. Uiteindelijk kon ik na zeker een kwartier onderbreking terug vertrekken en met een lichtjes getemperd enthousiasme begon ik aan de resterende 65km. De polderwind was loodzwaar en ik begon te piekeren over de oorzaken van de lekke band. De dag voordien was ik bij de verkenning ook al platgevallen en ik kon aan de buitenband geen boosdoeners vinden. Bij de start stond de band immers nog volledig opgeblazen, ik had geen putten geraakt en nu begon ik te vrezen dat ik een calvarieweg tegemoet ging. Zo geschiedde: na 40km moest ik terug van de fiets omdat dat leegloper volledig leeg was. Er moest iets piepklein in de buitenband zitten dus ik opteerde om bij te pompen, eerder dan de 2de binnenband te gebruiken. Ik moest immers nog in Knokke geraken. Ik kon na een eerste keer bijpompen net voor de tunnel onder de A11, nog 15km verder. Aan hotel Ter Zaele in Westkapelle dan nog eens en ik smeekte dat ik niet te voet zou komen te staan. Uiteindelijk kon ik blijven rijden tot 2 km van de wisselzone. Een laatste stevige pomppartij volstond om mij al fietsend tot in de tweede wisselzone te brengen. Ik had een goede “vermogenstraining” achter de rug (nog een idee voor deze winter, trainen met een leegloper…) maar ik vond toch dat ik aan mezelf en aan zij die mij geholpen hadden om aan de start van deze wedstrijd te geraken, verplicht was om nog het beste te maken van de afsluitende halve marathon. De tijd vloog voorbij, er was vanalles te beleven aan de dijk (o.a. afscheid van Sofie Goos die trouwens ook was lek gereden) en uiteindelijk liep ik over de finish in 1h34min (pace 4’38) – officiële eindtijd 5h31 of een 228ste plaats op 322 finishers (teams inbegrepen).

Door te finishen kan ik al bij al terugblikken op een mooi seizoen 2018. Meer nog, het vertrouwen is er om in 2019 wat tijden scherper te stellen en zeker de 1/2 Zwintriathlon af te werken sub 5H. Het is volgens mij éen van de beste organisaties met een schitterend parcours, als ik moet kiezen tussen de Zwintriathlon of Challenge Almere dan is de keuze snel gemaakt (tenzij de kalender deze 2 wedstrijden niet laat samenvallen).

WK-gangers

Twee WK-gangers dit weekend

Komend weekend gaan onze masters Danek en Erwin het beste van zichzelf geven op resp. het WK Granfondo en het WK Ironman 70.3.

Veel succes mannen en geniet ook een beetje van de omgeving in Italie en Zuid-Afrika.

 

96da70_b710da8346ff4a6ea883afc19263a18e~mv2

 

Unknown

Pieter Talks : HR 220? Lap, mijn Garmin heeft het begeven.

Hart

Twee jaar geleden stond ik voor de eerste maal aan de start in de Hageland Powertriatlon. Dit jaar zou ik mijn finishtijd van toen flink gaan verbeteren; de vorm was er, de goesting ook.

Na een geslaagde zwembeurt in de plas van Rotselaar, was het tijd om mijn tanden stuk te bijten in de heuvels rondom Aarschot. Ongeveer halfweg het fietsparcours, op het moment dat ik nog wat suikers bijtank, voel ik mijn hart even in mijn keel kloppen. De belangrijkste spier in mijn lichaam gaat tekeer aan 220 slagen per minuut. Althans, dat probeert mijn Garmin mij wijs te maken. Flauwerik. Ik voel me goed! Geen pijn, geen last van de warmte, relatief frisse benen. Veel zorgen maak ik me op dat moment dus niet en ik besluit voort te stoempen.

Tijdens de laatste van drie plaatselijke fietsronden voel ik mijn benen wel wat leeglopen. Mijn Garmin meent nog steeds een hartslag van rond de 195 te meten. De wissel, die zou wel oplossing bieden! Eindelijk het lichaam rechten, de longen opentrekken… Helaas. Na de laatste 10 kilometer vierkant te hebben getrapt, begin ik nu ook vierkant te lopen. (Kan dat eigenlijk wel, vierkant lopen? U begrijpt me: het liep voor gene meter.) Wanneer ik vervolgens de eerste helling maar moeizaam verteer, twijfel ik voor de eerste keer om de strijd te staken.

Al wandelend meet ik zelf een pols van 190; Basta! Ik ben er klaar mee. Geen gemakkelijke beslissing nochtans, zo’n DNF. Toegegeven, in hindsight was dat de vanzelfsprekende optie. Op het moment zelf daarentegen, dan spreekt de atleet. En die moet daar absoluut niet van weten, maar dat moet ik jullie natuurlijk niet uitleggen.

Mijn vriendin, bezorgd, stelt voor om ‘toch maar naar spoed te gaan’. Ik neem haar wijze raad aan, tegen de normale gang van zaken in. Misschien is er op dat moment toch iets mis met mij?

De pitstop op spoed, zoals ik die in gedachte had, werd uiteindelijk een all-in meerdaagse. (Het zwembad heb ik wel nooit gevonden.) Omwille van het hoge gehalte aan hartenzymen in mijn bloed, beslist de cardioloog in AZ Diest om mij enkele nachten daar te houden. Voor verder onderzoek. 72 uur en enkele analyses later (RX thorax, echocardiogram, elektrocardiogram, CT hart, inspanningsproef, bloednamen, …) besluiten ze om mij te ontslaan. Misschien dat een MRI en/of elektrofysiologisch onderzoek (EFO) wel iets aan het licht zou brengen. Want voorlopig was het tasten in het duister.

Toen ook de MRI aangaf dat mijn hartspier gezond is, worstelde ik met een dubbel gevoel. Opluchting enerzijds, want mijn gezondheid is niet in gevaar. Een groeiende onrust anderzijds, want mijn job zou wel eens in het gedrang kunnen komen zolang er geen diagnose kwam.

Die kwam er dan wel een week later dankzij de EFO (een beperkt invasieve ingreep van het hart via de lies).

Atrio-ventriculaire nodale re-entry tachycardie luidt de diagnose. Een gedrocht van een naam. Zeker voor een goedaardige en gemakkelijk te behandelen aandoening. Die behandeling volgt al binnen enkele weken. Mijn opluchting is op dit moment dus groot: (1) absoluut geen gevaar voor mijn algemene gezondheid, (2) geen gevolgen voor de uitoefening van mijn job en  (3) geen beperkingen om verder competitief aan triatlon te kunnen doen.

De volgorde waarin ik deze drie vermeld, beste lezer, is heel bewust.

Want het is en blijft een hobby.

Dat neemt niet weg dat ik er wel al naar uitkijk om begin september terug in jullie wiel te kruipen ;-)

Jolien Talks : Team TTL in Relay aan IM Maastricht

38726862_1114771875341862_9062763684736008192_n

 

Na vorig jaar deelgenomen te hebben met een team, als zwemmer, aan Ironman Maastricht moest ik dat jaar niet lang twijfelen als terug de vraag werd gesteld om deel te nemen. Met dank aan TTL voor deze starplaatsen!

Omdat ik dit jaar mij wou focussen op een nieuw doel, besloot ik als fietser mee te doen. Vermits mijn ervaring als fietser nog vrij miniem was en ik nog nooit in de buurt van 180km was geweest beloofde dit een hele uitdaging te worden. Training stelselmatig opgebouwd en na enkel trainingen boven de 180km, had ik het gevoel dat ik er klaar voor was.

Zondag 05/08/2018

’s morgen om 8u ging Henny het water in. Na een vlotte, non wetsuit swim, zag ik hem als een van de eerste relay zwemmers aan komen lopen. Fiets op en we waren vertrokken. Eerste 10km was het even moeilijk om mijn ritme te vinden, maar hier voorbij voelde alles heel goed en beloofde het een leuke dag te worden.

Echter toen ik op km 40 een reep probeerde te eten, kreeg ik deze niet binnen. Onmiddellijk misselijk gevoel. Dan maar een gelletje in mijn drinkbus gedaan en deze proberen op te drinken. Helaas is dit misselijk gevoel over gegaan in steken in mijn maag die alleen maar erger werden. Dit gevoel is niet overgegaan tijdens de wedstrijd en heb niets meer kunnen binnenhouden.

Het waren zeer zware 140km. Ben blijven doorfietsen omdat het niet eerlijk zou zijn tegenover Theo als hij niet aan zijn marathon mocht starten. Na de tweede ronde volledig te zijn stil gevallen op de fiets, heb ik het geluk gehad dat supporters mij er hebben doorgeholpen. Waarvoor dank! De laatste 50km heb ik nog alles gegeven wat er in zat, mijn doel was onder de 6 uur fietsen en wou ik deze halen moest ik een tandje bij steken. Uiteindelijk over de meet gekomen in 6u0m1s (had ik dit geweten had ik wel 2 seconden sneller gefietst).

Aangekomen in de wisselzone was het even zoeken naar Theo, uiteindelijk hem gevonden op een bankje en zijn marathon kon beginnen. Groot was onze verbazing toen hij binnen kwam rond de 4u, ondanks zijn mindere voorbereiding.

Als team mogen we blij zijn met onze prestatie, we hebben alles gegeven wat we hadden. Echter hoop ik er de volgende keer iets meer van te kunnen genieten!

Jolien Goyens

Jan Talks : Ironman Maastricht

IMG-20180805-WA0021

Zes weken na IM Nice stond ik opnieuw aan de start van een Ironman in Maastricht.

No wetsuit swim en daar was ik best blij mee.  Gestart samen met Ruud De Rybel van MD Veldeman die ik ken van de cursus initiator triatlon.  Ik kan wonderwel goed mee in zijn voeten en na 1u03m52s staan we weer op het droge.

Traditioneel doe ik een ‘Castro’ wissel.  Dit betekent heel op’t gemak en zeker niets vergeten.

Fietske op en weg voor 2 zware rondjes door Nederlands en Belgisch Limburg.  Jammer genoeg veel last van lage rugpijn waardoor ik niet steeds in de aero houding kon blijven maar het had geen negatief effect op de benen.  Gewoon vervelend maar doorbijten dus.  Met al die korte klimmetjes is het parcours zeker niet te onderschatten en de wind was soms vriend maar soms ook niet.

T2 binnengekomen en ik ging eens wat sneller wisselen.  Rap weg maar geen gellekes bij…  Na afloop bleek dat ze gewoon nog in de T2 zak zaten… Toch maar voor de ‘Castro’ wissel kiezen volgende keer.

Ik begin de marathon tegen 4’30 maar weet dat ik dat nog nooit heb volgehouden maar het voelt niet slecht.  Tot km 20 kan ik het tempo vrij strak houden maar dan wordt het zwaar.  Alles kraakt en doet pijn maar ik kan blijven lopen en haal er meer in dan dat ik word ingehaald.  Onze Ismael komt ondertussen wel langs mij door gevlogen.  Amai wat een prestatie.  Laatste keer de St Pietersberg moet ik stappen.  Boven terug lopen/strompelen.  Net voor ik Maastricht terug binnenloop 50m ‘tactisch’ gewandeld.  Tussen het volk wil ik niet het risico nemen om daar te moeten wandelen… 😉

Nog een keer langs onze bevoorradingspost waar de aanmoedigingen echt deugd gedaan hebben.

Dan door het centrum naat de finish.  Wel een hele mooie aankomst.

Steendood maar content met 10u03m52s.

Heel erg bedankt aan de hele club voor de steun en merci aan Raf om mijn persoonlijke bevoorrader te zijn.

Next Ironman… Voorlopig alle opties open…

 

Note editor : op onze “Hall of Fame” staan alle IM-distance triatlons die TTL-ers gedaan hebben … kan interessant zijn

Erwin Analyses … Ironman Hamburg

Ironman Hamburg … Erwin maakt een analyse

Hier een inkijk van hoe het er achter de schermen aan toe gaat inzake trainingsadvies … Dit is wel een uitzonderlijk goed voorbeeld van trainingsfeedback geven, dit doen (kunnen) niet alle atleten. Vandaar dat ik het graag eens deel (met toestemming van de atleet).

Dag Trainer,

Even terugkoppelen over afgelopen zondag, Ironman Hamburg

Wedstrijdverloop :

  • Stond na een goede taper en de wetenschap dat er niet gezwommen moest worden, relax en uitgerust aan de start.
  • 6 km loop aan 26 min54 s (4min 29/km) met AHF van 134 (dus  Z3)
  • 6de positie in leeftijdsgroep
  • 178 km fietsen : 5u07 min -34,7km/h – AP 193 – NP 199 – TSS 276 – AHF 125
  • 10de positie bij binnenkomen T2 – 14de positie bij buitengaan T2.
  • Fietsparkoers was idd vlak maar toch 360 hm met telkens 45 km wind op kop.
  • Heel gelijkmatig gefietst. Eerste helft in 2u30min. Tweede helft wat meer wind (of al wat moeJ)
  • Na 165 km duidelijke dip met start van pijnlijke zijkanten li en rechterbeen.
  • In T2 was dit zo pijnlijk dat ik niet kon lopen met wielerschoenen.
  • Inname van gels, drinken en zouttabletten was ok.
  • T2 : tijd genomen om alles wat op een rijtje te zetten (7min) wat zag op dat moment niet in hoe ik nog zou kunnen lopen
  • Run : 4u50min
  • Lopen bleek dan toch nog behoorlijk te gaan. De pijn aan de zijkanten van de benen nam toch wel af.
  • Gestart tegen 5min20-30/km. Na 2 u 2 ronden voltooid en 21 km voorbij.
  • Dan gewandeld en in ronde 3 – 3,5 km gelopen tegen 5min25 (tussen 28-31 km)
  • Verder gewandeld en gelopen vanaf km 39,5. Hier haalde ik een gemiddelde van 4min25.
  • Aankomst 10u36min – 30ste positie leeftijdsgroep.

Analyse

Ik zag deze Ironman eerder als een tussenstap naar het WK in Zuid Afrika (en verplichting voor Kona kwalificatie). De maanden na Kraichgau zat de focus op Zuid Afrika. Als voorbereiding op WK 70.3 was dit echter erg positief wat betreft fietsen en ook lopen (althans deel 1).

De fietstrainingen en voorbereiding die ik deed hebben duidelijk gerendeerd (4 u aan 33 km/h langs kanaal met soms lange stukken wind tegen). Maar ben hierbij nooit langer gegaan dan 140 km wat dus wel te merken was op het einde van het fietsgedeelte. Dit was wel mijn beste fietstijd ooit en er is het potentieel om op zulk een parkoers onder de 5 u te gaan. Ondanks de eerder lage TSS (276) en gelijkmatig fietsen (VI 1,03) ging het lopen toch niet vlot.

Zelf heb ik de volgende observaties:

  • Nog beter/sterker fietsen blijft voor mij de sleutel eerder dan lange looptrainingen.  Vorig jaar had ik 4×30 km getraind en het effect op het lopen was nihil. Dit jaar niet meer dan 21 km per keer gelopen
  • Ik had behoudender kunnen fietsen.
  • Door werk en familie zijn de koppeltrainingen (4 u fietsen met 1u30 lopen) er niet uitgekomen. We weten dus nog niet wat het effect hiervan is. Zeker opnieuw proberen volgend jaar.
  • De marathon zelf (zeker de voeding) is chaotisch en ik slaag er niet in mijn voedingsplan te volgen.
  • Denk ook dat er een belangrijk psychologisch effect is : ik wandel te lang en zou sneller opnieuw moeten lopen. Ben nog in staat op het einde 3 km tegen 4min25/km te lopen.

Dus heel wat stof tot nadenken.

Kunnen we volgende week kunnen samen zitten om de laatste rechte lijn voor Zuid Afrika te bepalen?

Sportieve groeten

Erwin

TTL-Girlpower in Kinrooi

37948203_1031926023598938_433805320532262912_n

 

Mario talks : Girlpower op zijn best in Kinrooi

Veel te warm – en nog meer last van die dekselse wind – daar in het noorden van Limburg  … maar toch deden we ons best om onze buren van TMnK te ondersteunen in hun prachtige organisatie van de Steengoed Maastriatlon.

In de sprinttriatlon verschenen Mattias en Laurien aan de start. Beiden presteerden erg sterk en voor Laurien zat er zelfs een mooie overwinning in. Ze is deze zomer weer helemaal op dreef en groeit zo stilaan terug naar haar beste niveau. Good job!

In de kwart iets meer TTL-volk, nl Maarten, Mark, Kristof, Bart en Alizée. Zowel het zwemmen als fietsen was pittig door de eerder vermelde wind. Het lopen werd dan weer zeer warm … Iedere deelnemer moest even diep in zijn krachtenarsenaal graven om de opdracht tot een goed einde te brengen. Ook hier trok een TTL-dame de eindoverwinning naar haar toe. Haar allereerste zege! Proficiat, Alizée! Blijf zo verder trainen en er volgen nog overwinningen.

Ook onze Master Erwin presteerde gisteren weer sterk. Hij wist  @IronmanHamburg weer het beste uit zichzelf te halen. Alweer een stap dichter in het Legacy Program. Knap gedaan!

Op nu naar Ironman Maastricht … waar we gaan “volunteren”, teams inzetten in de Relay en onze strekhouders Jan en Ismaël inzetten.

 

Merel Talks : Kempischkanaalzwemmen

Merel Talks : Kanaalzwemmen in Geel

 

 

zwemmen-1

 

24/06/2018: Deze ochtend om 11 uur stonden een aantal van de jeugleden weer klaar aan de start van de openwaterswim in Geel om de examenstress weg te zwemmen, net zoals vorig jaar. Alleen gingen we vandaag een afstand van 3800 meter afleggen, wel een heel stuk verder dan vorige keer. Samen met Yente, Sebastiaan, Mattias en Julian ben ik begonnen aan deze uitdaging. Het was voor ons allemaal de eerste keer dat we zo’n lange afstand zwommen op een wedstrijd. We wisten dus niet goed wat te verwachten. Stress had ik niet echt, omdat het voor mij eerder ging om het vlot uit te doen en niet om de plaats die ik zou behalen.

Bij de start moest ik er vooral voor zorgen dat ik snel weg was. Eens dat ik weg was kon ik mijn tempo zoeken. Mijn watergevoel was vandaag best goed en ik heb vooral geprobeerd om lange slagen te blijven maken. Alles verliep soepel : mijn pak schuurde niet aan mijn nek, er kwam geen water in mijn zwembril en mijn badmuts bleef goed op zijn plek zitten. Vanaf het keerpunt (waar blijkbaar ook bevoorrading was, die ik duidelijk gemist heb) begon ik het echt te voelen in mijn armen. Ik kreeg kramp in mijn vingers en steken in mijn zij. Toen ben ik even rustiger gaan zwemmen. Na enkele minuten ben ik terug op tempo gekomen en heb ik zo de laatste 1.9km gezwommen.

Yente en Julian zijn een stuk voor mij aangekomen, ze hadden allebei onder het uur gezwommen. Ik had net iets boven het uur gezwommen.

Ik vond het best vermoeiend maar het was wel leuk om te doen. Helaas dit jaar geen podiumplaatsen en geen bloemen, maar wel een ervaring rijker.

Groetjes

Merel